“คนที่ซื้อไปคงไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนรู้จักของคุณ” ซ่งเว่ยอันใบ้ให้ “ลองนึกดูสิว่าเป็นใครได้บ้าง ปกติมีใครเข้าไปที่สตูดิโอของคุณบ้าง คนคนนั้นน่าจะรู้จักทั้งคุณและเฉิงกุย”
หลิงอู๋โหยวเสริมว่า “ช่วงเวลาจำกัดอยู่หลังจากที่คุณเขียนจดหมายเสร็จ”
หลี่รั่วหลับตาลงครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังนึกทบทวน
“ยังไงเฉิงกุยก็ไม่เคยมาที่นี่ นอกจากช่วงสองสามวันแรกที่เปิดร้าน เขาก็แทบไม่เคยมาเลย หยวนหยวนกับแม่ของเธอ แล้วก็เพื่อนของเธอเคยมา ตอนแรกพวกเธอตั้งใจจะจองถ่ายภาพแต่งงานกับช่างภาพติดตามงานที่ร้านฉัน แต่พอสามคนปรึกษากันแล้ว อาจจะคิดว่าพวกเราประสบการณ์น้อยเกินไป สุดท้ายเลยตัดสินใจเลือกเจ้าที่คุณมั่วแนะนำ”
“เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของฉันกับเฉิงกุยก็เคยมา เขาพาแฟนมาด้วย ตอนคืนส่งท้ายความโสดเขารู้ว่าฉันทำงานเป็นช่างภาพ ก็เลยบอกว่าแฟนอยากถ่ายภาพ ฉันยังลดราคาให้เขาตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์”
“ส่วนคนอื่น... ก็ไม่มีแล้ว พนักงานสองสามคนทางนั้นเคยเห็นเฉิงกุย แต่ไม่ได้สนิทกัน”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ “คนที่มากับหยวนหยวนเป็นใคร แล้วช่วยให้ข้อมูลติดต่อของเพื่อนร่วมห้องคนนั้นด้วย”
หลี่รั่วถอนหายใจ “เพื่อนของหยวนหยวนฉันไม่รู้จัก ส่วนอีกคนชื่อหลู่ปิ้น”
ซ่งเว่ยอันจดข้อมูลติดต่อของหลู่ปิ้นไว้ “ได้ งั้นการสอบสวนครั้งนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน...”
“เดี๋ยวก่อน!” หลี่รั่วรีบพูด “พวกคุณเชื่อผมเถอะ ที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมด! เฉิงกุยไม่มีทางฆ่าตัวตาย ต้องมีคนฆ่าเขาแน่ ๆ! เชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้พูดแบบนี้เพื่อหนีความผิด...”