หลิงอู๋โหยวกับซ่งเว่ยอันสบตากัน ต่างก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีโอกาสสูงมากที่จะอยู่ชั้นล่างและเพิ่งเดินเข้าประตูมา
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ทำอะไรต่อ สายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ เสียงผู้หญิงลอยมาจากชั้นล่าง “ฮัลโหล คุณเป็นใครคะ”
เสียงผู้หญิงในโทรศัพท์ก็ตอบรับขึ้นมาทันที “ฮัลโหล คุณเป็นใครคะ”
อยู่ชั้นล่างจริง ๆ ด้วย! นี่มันเหมือนของขวัญที่ไม่คาดคิดชัด ๆ
ซ่งเว่ยอันส่งสายตาให้หลิงอู๋โหยว ปิดลำโพงแล้วแนบโทรศัพท์กับหู “สวัสดีครับ คุณเป็นแม่ของเพื่อนเฉินเฉินใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ ฉันเอง เฉินเฉินเกิดเรื่องอะไรที่โรงเรียนหรือเปล่าคะ”
หลิงอู๋โหยวได้ยินเสียงจากข้างล่างใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอค่อย ๆ ย่องลงบันไดอย่างเงียบเชียบ พลางคอยสังเกตซ่งเว่ยอันและความเคลื่อนไหวด้านล่าง
“คืออย่างนี้ครับ เฉินเฉินไม่ได้เกิดเรื่องอะไรเป็นพิเศษที่โรงเรียน วันนี้ที่โทรหาคุณ เพราะทางโรงเรียนวางแผนจะเริ่มเยี่ยมบ้านทางโทรศัพท์ภายในเดือนนี้ เลยอยากถามว่าตอนนี้คุณสะดวกไหมครับ”
เสียงจากปลายสายค่อนข้างเบา มือขวาของโจวซือหิ้วข้าวของกองใหญ่ที่เพิ่งซื้อจากตลาดสด ส่วนบนไหล่ยังสะพายถุงผ้าใบที่แทบจะหลุด เธอหนีบโทรศัพท์ไว้ระหว่างหูกับไหล่ ใช้มือขวาที่ว่างขยับถุงขึ้นไปบนไหล่อีกครั้ง แล้วคุยโทรศัพท์ต่อ
“อ๋อ ว่างค่ะ ว่างค่ะ คุณครูสอนวิชาอะไรของเฉินเฉินเหรอคะ ขอโทษนะคะ ฉันความจำไม่ค่อยดี……”
ตอนนั้นเอง โจวซือเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมาจากตรงชานพักบันไดชั้นสอง ผมรวบเป็นหางม้าเดี่ยว หน้าตาอ่อนเยาว์งดงาม เป็นคนที่เธอไม่เคยเห็นบนชั้นนี้มาก่อน