จากนั้นเธอก็เริ่มตรวจภาพจากกล้องวงจรปิดในสถานีรถไฟต่อ คราวนี้คนเยอะมาก ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกัน แค่จะหาตัวคนก็ลำบากแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สถานีรถไฟในเมืองไห่โจวยังใหญ่มาก ทางเข้าออกสถานีก็มีตั้งหลายแห่ง บางจุดกล้องวงจรปิดยังจับภาพไม่ถึง หลิงอู๋โหยวกับฉือซีกวานใช้เวลาตั้งนานกว่าจะยืนยันเส้นทางที่กงไม้ไม้ออกจากสถานีได้ ในที่สุดก็เห็นเธอออกจากสถานีทางประตูหมายเลข 2 ส่วนบริเวณด้านนอกไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว
“เย่ ไม่ต้องดูภาพกล้องวงจรปิดต่อแล้ว...”
ความสุขจากการได้หลุดพ้นยังไม่ทันแผ่ซ่านไปถึงสมอง ฉือซีกวานก็เหลือบเห็นหัวหน้าหน่วยซ่งเดินมาทางนี้ เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที “แค่ก ๆ ๆ! น่าเสียดายจริง ๆ พอกงไม้ไม้ออกไปข้างนอกก็ไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว เฮ้อ! เฮ้อ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?”
“หึ”
ซ่งเว่ยอันปรายตามองเขา ก่อนเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
ฉือซีกวานถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วขยับเข้าไปหาหลิงอู๋โหยว “น้องหลิง ทางนี้เป็นยังไงบ้าง ต้องให้ช่วยไหม?”
“ไม่เป็นไร” หลิงอู๋โหยวหลับตาที่เริ่มแสบลงครู่หนึ่ง “ดูเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร”
ฉือซีกวานตอบ “โอเค ๆ”
เขาพยักหน้ากำลังจะกลับไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พลันได้ยินเสียงสือหยวนดังขึ้น “อู๋โหยว นี่เป็นยาหยอดตาแบบใช้ครั้งเดียว หยอดแล้วจะสบายตาขึ้นหน่อย”
“อ้อ ขอบคุณนะ”
“ควรแล้ว”