“ไม้ไม้ไม่ได้เล่าให้ฉันฟัง ฉันถามป้าอู๋แล้ว ป้าบอกว่าเป็นเพราะเรื่องที่ไม้ไม้จะไปไห่โจวพบเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต ป้าอู๋กับลุงกงอยากให้เธอหาผู้ชายในหมู่บ้านแต่งงานด้วย ไม่ใช่ทำตัวไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไปคบคนเมือง...แต่ไม้ไม้ไม่ยอม ก็เลยทะเลาะกัน”
“หลังทะเลาะกันได้ไม่กี่วัน ไม้ไม้ก็ตัดสินใจว่าจะมาที่ไห่โจว” ต่งเฉินเฉินขมวดคิ้ว ดูกลุ้มใจไม่น้อย “ฟังจากน้ำเสียง ป้าอู๋โกรธมาก แล้วตอนที่ฉันติดต่อไปหาเมื่อเช้า ป้าก็ยังไม่เชื่อว่าไม้ไม้หายตัวไป บอกว่าเธอจงใจงอนคนที่บ้าน แถมยังหาว่าฉันกับไม้ไม้รวมหัวกันหลอก ป่านนี้ไม้ไม้ต้องอยู่กับฉันแน่ ๆ”
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำยังไง พูดอะไรพวกเขาก็ไม่เชื่อ ฉันบอกว่าจะให้คุณตำรวจคุยกับป้าทางโทรศัพท์ แต่ป้าอู๋กลับวางสายใส่ทันที”
ต่งเฉินเฉินดูเหมือนใกล้จะทนไม่ไหว “ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ยังไงกัน...”
ทั้งสามสบตากัน ฉือซีกวานเอ่ยว่า “คุณต่ง รบกวนขอช่องทางติดต่อคนในครอบครัวของกงไม้ไม้หน่อยครับ”
“ได้...แต่ฉันมีแค่วีแชทกับเบอร์โทรของป้าอู๋ แล้วป้าก็...อาจไม่เชื่อพวกคุณ” ต่งเฉินเฉินมีสีหน้ากังวล “เฮ้อ ซู่โจวอยู่ไกลพอสมควร ถ้าป้าไม่รับสายก็ไม่รู้จะไปตามหายังไง”
“ไม่เป็นไร พวกเรามีวิธี” ซ่งเว่ยอันส่งหมายเลขเข้าไปในกลุ่ม “ว่าแต่ นอกจากไปพบเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตแล้ว กงไม้ไม้เคยบอกไหมว่าอยากมาทำอะไรที่ไห่โจวอีก”
ต่งเฉินเฉินครุ่นคิด “เหมือนจะไม่มีนะ...เธอคิดแต่เรื่องจะไปพบแฟนหนุ่ม แล้วหลังจากรู้ว่าฉันย้ายมาทำงานที่ไห่โจว เธอก็ยิ่งอยากมาที่นี่ อาจคิดว่าถึงจะถูกหลอก อย่างน้อยฉันก็ช่วยดูแลเธอได้ แต่เสียดาย...เฮ้อ เรายังไม่ได้เจอกันเลย”