โจวซือทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของซ่งเว่ยอัน เงยหน้าขึ้นจ้องหลิงอู๋โหยวเขม็ง “ฉันถามว่าเธอวาดอะไร!”
หลิงอู๋โหยวมีสีหน้าและน้ำเสียงสงบนิ่ง “สถานที่เกิดเหตุไง”
“เป็นไปไม่ได้!” คำว่า “ไง” ของหลิงอู๋โหยวยังไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้น “เหรินหรานตายไปแล้ว เธอจะวาดภาพนี้ได้ยังไง!? พวกคุณโกหก!”
“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าภาพนี้วาดหลังเกิดเหตุ” ริมฝีปากเย็นชาของหลิงอู๋โหยวเอ่ยความจริงอันเย็นเยียบออกมา “ผลการตรวจพิสูจน์ลายมือเพิ่งส่งมาถึง ระบุว่าทั้งวันที่และภาพวาดนี้เป็นฝีมือของเด็กน้อยเหรินหราน นั่นหมายความว่าภาพนี้วาดขึ้นก่อนเกิดเหตุหนึ่งเดือนจริง ๆ คือวันที่ 7 กรกฎาคม 2022”
สีหน้าของโจวซือเหมือนกำลังเดินอยู่บนถนนแล้วจู่ ๆ ก็เห็นยูเอฟโอลงจอดตรงหน้า จากนั้นมีมนุษย์ต่างดาวสามตัวหัวโตตัวเล็กก้าวลงมา สรุปสั้น ๆ ได้ด้วยคำว่า “เหลวไหล” “คุณพูดเล่นอะไร เธอเป็นแค่เด็กอายุสิบขวบ!”
ซ่งเว่ยอันกล่าวว่า “ลายมือไม่โกหก”
“เด็กอายุสิบขวบแล้วทำไมล่ะ” หลิงอู๋โหยวกล่าว “โลกกว้างใหญ่ มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้บ้าง เรื่องลี้ลับแบบนี้ที่จริงก็พบเห็นได้บ่อย อย่างเช่น...ภาพวาดพยากรณ์ของลูกสาวคุณไง แต่สิ่งที่ฉันสงสัยคือ แม้หนูน้อยเหรินหรานจะวาดสถานที่เกิดเหตุออกมาได้ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แม้แต่ตอนที่เธอตายแล้วกระแทกกับมุมไหนของโต๊ะชาก็ยังวาดได้ถูกต้อง...”
“แต่ทำไมในภาพของเธอถึงมีเด็กตัวเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาคนหนึ่งล่ะ? จากการวิเคราะห์รูปแบบการวาดและลายเส้นโดยรวมของเหรินหราน เด็กตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างศพของเธอคนนั้น น่าจะเป็นเหรินเฉินเฉินที่อ้างว่าตัวเองหลบอยู่ในห้องน้ำนั่น...”