การที่หัวหน้าหน่วยซ่งกับสือหยวนตั้งสมมติฐานเช่นนี้ขึ้นมาในตอนนี้ ย่อมผ่านการไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว และเมื่อกำหนดว่าฆาตกรมีสองคน เรื่องที่ดูไม่สมเหตุสมผลทั้งหมดก็เหมือนจะอธิบายได้
ทำไมถึงเลือกอาคารจินซิน? เพราะเย่โหย่วเฉิงในฐานะศาสตราจารย์อาวุโส มีโอกาสเข้าออกสถานที่แบบนี้เป็นประจำ เขาคุ้นเคยกับที่นี่ และรู้ว่ามีมุมหนึ่งซึ่งแทบไม่มีใครไป สามารถทิ้งเซียวเวยเซี่ยวไว้ได้ หากโชคดี ต่อให้ศพเริ่มส่งกลิ่นเหม็นก็อาจไม่มีใครพบ
อีกทั้งวิธีการที่ต่างจากฆาตกรหลายคน ด้วยการว่าจ้างคนอื่นให้ลงมืออย่างกล้าหาญ ก็สอดคล้องกับนิสัยการมอบหมายงานให้คนใต้บังคับบัญชาของเขา ทั้งในฐานะอาจารย์และผู้รับผิดชอบสตูดิโอ โดยแบ่งงานที่เหมาะสมให้คนที่เหมาะกับงานนั้น
ถ้าเช่นนั้น เมื่อนับเขาเป็นหนึ่งในฆาตกร ช่วงสี่นาทีที่เขาหายไปตั้งแต่ 19:20 ถึง 19:24 ก็ดูไม่มีอะไรสะดุดตา ทว่าที่จริงกลับสำคัญอย่างยิ่ง และเรื่องที่ก่อนหน้านี้ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนใช้บัตรผ่านประตูก็มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลกว่าเดิมแล้ว
เริ่มจากเขานัดเซียวเวยเซี่ยวไปพบที่บันไดหนีไฟชั้น 19 หลังพบกันก็รูดบัตรเปิดประตู พาเธอไปที่ห้อง 2004 แล้วใช้เข็มฉีดยาสลบทำให้เธอหมดสติ จากนั้นรีบกลับไปชั้น 17 แล้วเข็นกระเป๋าเดินทางที่พนักงานขนกระเป๋านำขึ้นมาแล้วไปไว้หลังประตู เพื่อให้หลิวซู่หลบสายตาออกมาได้อย่างราบรื่น สุดท้ายเขาก็กลับไปยังห้องส่วนตัวอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้หลิวซู่เอาเซียวเวยเซี่ยวที่ไม่ได้สติไปทิ้งลงจากตึก…