พอกลับมาถึงสถานีตำรวจ ซ่งเว่ยอันก็ส่งข้อสอบทั้งสองชุดไปทำการตรวจพิสูจน์ลายมือ พร้อมส่งสำเนาให้หัวหน้าหน่วยกัว อาจารย์ของตำรวจน้อยเว่ย ช่วยดูว่าจะหาจุดบกพร่องได้หรือไม่
ถ้าหาจุดบกพร่องไม่พบ ฆาตกรในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ก็แค่ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวชอยู่ช่วงหนึ่ง จากนั้นก็...ได้รับอิสรภาพคืน
ถ้าเป็นคดีคนป่วยทางจิตฆ่าคนทั่วไป ผลการตัดสินแบบนี้ย่อมทำให้ครอบครัวผู้เสียหายไม่พอใจและต่อต้านอย่างรุนแรง แต่ผู้เสียหายทั้งสามคนในคดีนี้...
อืม...ตัดสินใจยากจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ผลการตรวจพิสูจน์ลายมือก็ออกมา ผู้เชี่ยวชาญแจ้งผลว่า ลายมือไม่ใช่ของคนคนเดียวกัน
ซ่งเว่ยอันจ้องรายงานอยู่นาน สุดท้ายก็เพียงพยักหน้า แล้วหันไปมองหลิงอู๋โหยวที่ยืนรอคำสั่งอยู่ข้างหน้า “น้องหลิง ไปคุยกับโหยวหลี่ซวงเรื่องจ้างทนายความให้เธอหน่อย รายงานการตรวจลายมือนี้ส่งให้ทนายของเธอพร้อมกับหลักฐานอื่น ๆ ทีหลัง”
หลิงอู๋โหยวรับรายงานมา “แล้วหลักฐานกับคำให้การของเหยียนจื่อชิงและโจวซือล่ะคะ...”
ซ่งเว่ยอันตอบ “ส่งให้เขาทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่เหรินเฉินเฉินทำให้คนตายโดยประมาทกับการปกป้องคนผิดของโจวซือ ก็ต้องรายงานขึ้นไปด้วย จะตัดสินหรือไม่เป็นเรื่องของพวกเขา เราแค่รวบรวมตัวบุคคลกับหลักฐานให้ครบก็พอ”