“...ตอบคำถามฉันสักสองสามข้อก่อน”
หยางถู: “ผมส่งเว็บไซต์นั่นให้คุณเดี๋ยวนี้เลย!”
หลิงอู๋โหยวกัดฟันกรอดจริง ๆ “หุบปาก แล้วฟังฉันพูดให้จบ”
“ได้!”
หลิงอู๋โหยว: “เมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว คุณโพสต์แฉแบบไม่เปิดเผยตัวตนในกลุ่มศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัย ว่ามีอาจารย์คนหนึ่งไล่คุณออกจากทีมแข่งขัน ใช่ไหม?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างลังเลว่า “ผมเป็นคนโพสต์จริง...แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับการที่ผมดูเว็บโป๊ด้วยล่ะครับ?”
“เลิกสนใจเรื่องเว็บโป๊ได้แล้ว” หลิงอู๋โหยวพูดเสียงเย็น “ในหัวคุณมีแต่เรื่องพวกนั้นหรือไง?”
หยางถูได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเธอ ก็รีบพูดว่า “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่!”
“อาจารย์คนนั้นเป็นใคร? ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้ละเอียด”
“อ้อ ๆ ๆ...ได้ครับ” หยางถูกลืนน้ำลาย แต่ก็กลับลังเลขึ้นมา “แต่พวกคุณคงไม่คิดจะแจ้งความเอาผมใช่ไหม...”
หลิงอู๋โหยว: “พูดมา”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ หยางถูก็หวาดหวั่น “ไอ้แก่คนนั้นชื่อเย่โหย่วเฉิงครับ”
เย่โหย่วเฉิงงั้นหรือ? อาจารย์ที่ปรึกษาของลวี่โหยวจวิ้นนี่นา
หลิงอู๋โหยวสบตากับเพื่อนร่วมทีม “เล่าต่อ”
“ตอนนั้นกลุ่มนักศึกษาปริญญาโทที่เขาดูแลจะเข้าร่วมโครงการประกวดที่มีชื่อเสียงพอตัว ส่วนหัวข้อคืออะไรผมลืมไปแล้ว แต่ผลงานสุดท้ายต้องมีมินิโปรแกรมแอปที่ใช้งานได้จริง แล้วผมก็เรียนสาขานี้ ไอ้แก่คนนั้นเลยหลอกให้ผมไปช่วยทำซอฟต์แวร์ฉบับง่าย ๆ ให้”