“ได้” หลิวซู่สูดหายใจ “งั้นบอกฉันมาว่าเป็นใคร”
หลิงอู๋โหยวกล่าวว่า “เราเปิดเผยข้อมูลของพยานที่เกี่ยวข้องให้คุณไม่ได้ค่ะ”
“แล้วถ้าเธอเผยแพร่วิดีโอออกไปล่ะ?”
“ถ้าเผยแพร่ออกไปแล้ว เราค่อยจัดการค่ะ”
หลิวซู่: ……
หลิงอู๋โหยวไม่สนใจดวงตาที่แดงก่ำของอีกฝ่าย แล้วถามต่อ “เย่โหย่วเฉิงรู้เรื่องนี้ไหม?”
“ไม่รู้”
“คุณถามเขาแล้วเหรอ?”
หลิวซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ยัง”
“ยังไม่ถาม แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่รู้?”
หลิวซู่: “……”
เธอพอจะรู้แล้วว่าตำรวจหญิงคนนี้กำลังปั่นหัวเธออยู่ แต่พอคิดว่านอกจากเซียวเวยเซี่ยวแล้ว ยังมีคนอื่นที่ครอบครองวิดีโอนี้ เธอก็ร้อนรนจนแทบเสียสติ เธอถึงกับฆ่าคนเพราะเรื่องนี้แล้ว ถ้าวิดีโอไม่ได้มีแค่เซียวเวยเซี่ยวที่ครอบครอง แล้วที่ฆ่าเธอไปจะมีความหมายอะไร!? ช่างเสียเปล่าจริง ๆ!
เธอสูดหายใจให้สงบลง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “พวกคุณต้องการอะไรกันแน่?”
หลิงอู๋โหยวตอบ “คำถามนี้เราควรถามคุณมากกว่า พอรู้แล้วว่าเป็นใคร คุณอยากทำอะไร?”
หลิวซู่ตอบอย่างสมเหตุสมผล “ให้เธอลบวิดีโอทิ้ง”
“ถ้าเธอไม่ลบล่ะ?”
“จะลบหรือไม่ลบก็เรื่องของเธอ คุณบอกฉันมาก่อนว่าเธอเป็นใคร!” สีหน้าของหลิวซู่บิดเบี้ยวเล็กน้อย “จ้าวอีโหรว? เฉินเหวินฮ่าว? ไม่สิ…หรือว่าลวี่โหยวจวิ้น!? ลวี่โหยวจวิ้นเป็นแฟนของเธอ เธอต้องส่งวิดีโอให้เขาแน่! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…ฉันไม่น่าเชื่อคำพูดของนังนั่นเลย!”