“คุณหลิว” น้ำเสียงเย็นชาของหลิงอู๋โหยวขัดจังหวะความตื่นเต้นของเธอ “ช่วยทำความเข้าใจให้ชัดก่อน คุณพูดอยู่ตลอดว่าถูกบังคับ เย่โหย่วเฉิงต่างหากที่เป็นตัวการใหญ่ แต่ลองคิดดูสิว่าคุณทำอะไรลงไปบ้าง? คุณเป็นคนหลบเข้าไปในกระเป๋าเดินทางเพื่อสร้างหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุ และยังเป็นคนโยนเซียวเวยเซี่ยวที่แค่หมดสติลงจากตึกด้วยมือตัวเอง จนทำให้เธอเสียชีวิต”
“แล้วเย่โหย่วเฉิงล่ะ? เขาแค่จัดเตรียมเงื่อนไขให้ก่อเหตุ หาคนมาจุดดอกไม้ไฟและขนย้ายกระเป๋าเดินทางเท่านั้น อย่างมากก็แค่ฉีดยาสลบให้เซียวเวยเซี่ยว… เมื่อเทียบกับสิ่งที่คุณทำแล้ว ตกลงใครดูเป็นตัวการใหญ่กว่ากัน?”
“อีกอย่าง เมื่อเทียบกับความสะเพร่าของคุณแล้ว เย่โหย่วเฉิงรอบคอบกว่าชัดเจน ตอนนี้ตำรวจยังไม่พบหลักฐานใด ๆ ที่เขาทิ้งไว้เลย ทั้งบันทึกการเปิดห้องพัก เข็มฉีดยา และอื่น ๆ คนที่จัดการเรื่องหลังเกิดเหตุเก่งขนาดนี้ ไม่เคยเตือนคุณหรือว่าควรจัดการกระเป๋าเดินทางอย่างไร?”
“อีกเรื่องหนึ่ง” หลิงอู๋โหยวมองสีหน้าที่เริ่มเหม่อลอยของเธอ แล้วอดหัวเราะไม่ได้ “ตราบใดที่คดียังไม่คลี่คลาย เย่โหย่วเฉิงก็ต้องกังวลอยู่ทุกวัน ถ้าฉันเป็นเขา ฉันคงอยากหาวิธีตัดปัญหาให้จบสิ้น… คุณคิดว่าอะไรจะทำให้ตำรวจยุติการสืบสวนได้ล่ะ?”
—แน่นอนว่าต้องจับฆาตกรได้และปิดคดี
หลิวซู่ฟังจนจบก็ชะงักงันไปอย่างสิ้นเชิง