สาวน้อยชี้นิ้วไปทางพื้นที่ทำงาน แล้วลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว “ก็ตรงที่เราเพิ่งเดินผ่านเมื่อกี้ โต๊ะที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะฉัน แล้วไปทางขวา ขวา ขวา ขวาอีกที มีผู้หญิงใส่แว่น ใส่ชุดดำ หน้าดุ ๆ คนนั้นไง… ตอนนี้เธอไม่อยู่ ไม่รู้ไปไหนแล้ว”
หนุ่มน้อยช่วยเสริม “ตำแหน่งนั้นอยู่ทางขวาของโต๊ะฝั่งตรงข้ามผมสองโต๊ะครับ”
กวนจื่อผิงพยักหน้า “เข้าใจแล้ว นอกจากนั้น เหมาเหวยกังมีเรื่องอะไรที่ทำให้พวกคุณประทับใจอีกไหม”
สาวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่มีแล้วมั้ง… มีแต่เรื่องเล็ก ๆ” ก็แค่ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ขยะ ๆ ที่เอาเรื่องขยะเล็ก ๆ น้อย ๆ มาสุมรวมกันเท่านั้นแหละ ฮึ ๆ
หนุ่มน้อยพยักหน้า “อืม ผมก็ไม่มีแล้วครับ” วันนี้พูดมากไปหรือเปล่านะ จะมีคนแอบฟังอยู่ไหมนะ อ๊าก งานฝึกงานของผมจะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำไหมเนี่ย…
หลังขอบคุณทั้งสองคนแล้ว กวนจื่อผิงกับหลิงอู๋โหยวก็เดินไปยังโต๊ะที่อยู่ทางขวาของโต๊ะฝั่งตรงข้ามของหนุ่มน้อย ตรงที่นั่งทำงานนั้นไม่มีคนอยู่จริง ๆ หลิงอู๋โหยวมองดูโต๊ะของเธอ ถึงจะมีของเยอะ แต่ก็จัดเก็บเป็นระเบียบดี กวนจื่อผิงถามผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอบอกว่าเจ้าตัวน่าจะไปทำธุระที่แผนกอื่น ทั้งสองจึงได้แต่รออยู่ตรงนั้นสักพัก
รอได้ไม่นาน ผู้หญิงชุดดำทั้งตัวก็เดินมาจากทางประตู สวมรองเท้าส้นเตี้ย ดวงตาหลังเลนส์แว่นดูคมกริบ หางตาที่เฉียงขึ้นเล็กน้อยทำให้เธอดูเป็นคนที่ไม่ควรหาเรื่อง เธอเดินพลางมองสำรวจคนแปลกหน้าสองคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะของเธอไปด้วย