เสิ่นเหมิงไห่ฟังจนตาค้าง “ถ้าอย่างนั้น…ผู้เล่นคงโกรธจนตายกันพอดี”
“แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้นนี่นา” หลิงอู๋โหยวเหลือบมองสือหยวน “คนเราจะเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมก็ต่อเมื่อผลประโยชน์ของตัวเองถูกกระทบ ถ้าจัดฉากจบแฮปปี้เอนดิ้งให้พวกเขามีความสุขสมหวังแล้วก็ลืมเรื่องทุกอย่างไป…อ้อ ถึงจะเป็นแค่เกมฆาตกรรมสวมบทบาทก็เถอะ”
เป็นอย่างนั้นจริงหรือ? เสิ่นเหมิงไห่มองสือหยวนอย่างงุนงง
สือหยวนทำราวกับไม่เคยพูดประโยคนั้นมาก่อน พยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติแล้วว่า “อืม อู๋โหยวพูดมีเหตุผลมาก”
เสิ่นเหมิงไห่: …
ถ้าอย่างนั้นเขาฟังอู๋โหยวดีกว่า
หลิงอู๋โหยวคว้าตำแหน่งเอ็มวีพีประจำรอบนี้ไปได้อย่างไม่เหนือความคาดหมาย รางวัลเป็นเข็มกลัดสวยงาม งานประณีต แถมถือแล้วมีน้ำหนักอยู่ไม่น้อย เธอมองแล้วก็ชอบมากทีเดียว
ทุกคนเล่นกันอย่างสนุกจนลืมวันลืมคืนอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่พอออกมาดูข้างนอก ก็เพิ่งจะบ่ายสองโมงกว่า เสิ่นเหมิงไห่บอกว่าจะเลี้ยงข้าว ซ่งเว่ยอันรู้สึกเกรงใจมาก เพราะเล่นเกมฆาตกรรมสวมบทบาทของอีกฝ่ายฟรี ๆ แล้วยังได้กินของเขาไปไม่น้อยตอนเล่นอีก…
หลิงอู๋โหยวเห็นหัวหน้าหน่วยซ่งกำลังจะปฏิเสธ จึงเข้าไปข้าง ๆ แล้วโบกนิ้ว “หัวหน้าหน่วยซ่ง เรื่องที่โง่ที่สุดอย่างหนึ่งในโลกก็คือเป็นห่วงเรื่องเงินแทนคนรวย”
ซ่งเว่ยอัน: …
เฮ้ย จริงด้วยแฮะ!