“ได้”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า แล้วเดินไปหาสือหยวน เห็นอีกฝ่ายกำลังดูภาพจากกล้องวงจรปิด ขณะที่หลิงอู๋โหยวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ดูอยู่เช่นกัน เขาชำเลืองมองภาพบนจอ เป็นภาพภายในรถโดยสาร ดูท่าทางทางบริษัทรถโดยสารจะส่งข้อมูลมาให้แล้ว
ซ่งเว่ยอันยืนข้างเขา “เป็นยังไงบ้าง?”
สือหยวนตอบ “ตรวจสอบใกล้เสร็จแล้ว แต่ยังหาไม่เจอ”
ซ่งเว่ยอันตบไหล่เขา “พยายามอีกหน่อย”
“ได้”
เขาหันหลังเตรียมเดินจากไป แต่กลับได้ยินหลิงอู๋โหยวพูดขึ้นกะทันหันว่า “เจอแล้ว”
ซ่งเว่ยอันดีใจ รีบก้าวสองสามก้าวไปหาน้องหลิง สือหยวนตามมาติด ๆ ทั้งสามคนโน้มศีรษะเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ หลิงอู๋โหยวชี้ไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงจุดหยอดเหรียญด้านหน้ารถโดยสาร “รถโดยสารสาย 131 กงไม้ไม้”
ในภาพ กงไม้ไม้วางกระเป๋าใบใหญ่เทอะทะลงบนพื้น แล้วค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพาย คงกำลังหาเงินทอนอยู่ จู่ ๆ รถก็ออกตัว ด้วยแรงเหวี่ยง เธอเซเกือบล้ม พอรถวิ่งนิ่งแล้วจึงพอทรงตัวได้ มือหนึ่งจับราว อีกมือยังควานหาเงินในกระเป๋า ดูทุลักทุเลไม่น้อย
เธอหาอยู่ราวหนึ่งนาที แต่ก็ยังไม่เจอ ในตอนนั้นเอง ชายคนหนึ่งจากเบาะหลังเดินเข้ามาคุยกับเธอไม่กี่คำ เห็นเธอโบกมือปฏิเสธอย่างหวาดหวั่นไม่หยุด แต่ชายคนนั้นกลับหยิบเหรียญหลายเหรียญออกจากกระเป๋า หยอดลงกล่องเก็บเงิน แล้วหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ของเธอเดินไปด้านหลัง
หลิงอู๋โหยวกดหยุดภาพ “ผู้ชายคนนี้ขึ้นรถพร้อมกงไม้ไม้ที่ป้ายเดียวกัน เป็นคนที่ขึ้นก่อนหน้าสองคน”