หญิงสาว: ……เหนื่อยเปล่าแถมยังเสียหน้าอีก
หลิงอู๋โหยวสะบัดมือของเธอออกอย่างหงุดหงิด “ยังอยากพูดอะไรอีกไหม? หรือพูดให้ถูกคือ…ยังอยากแสดงอะไรต่อหน้าแฟนฉันอีก?”
“ฉันเปล่านะ!” หญิงสาวรีบแก้ตัว “ฉันไม่ได้อยากแสดงอะไรทั้งนั้น! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันทนเห็นคุณด่าเขาแบบนี้ไม่ได้ เขาก็แค่ไม่มีเงินไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงเป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนี้? ในฐานะแฟน ไม่ควรยอมรับทุกอย่างของแฟนตัวเองหรือไง?”
หลิงอู๋โหยวหัวเราะหึ “เดือดแทนเขาขนาดนี้ อยากยอมรับเขาแทนฉันหรือไง?”
“ฉัน…” หญิงสาวชะงัก น้ำเสียงฟังดูไม่มั่นใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ใคร ๆ ก็ชอบคนหน้าตาดีทั้งนั้น ฉันไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่น แค่ทนเห็นเขาถูกเอาเปรียบไม่ได้”
“ทนเห็นเขาถูกเอาเปรียบ?” หลิงอู๋โหยวทำท่าราวกับเพิ่งเข้าใจ “ฉันว่าเธออยากเอาเขามากกว่า ฮะ”
คำพูดตรงไปตรงมาและท่าทีไม่แยแสของเธอ ทำให้หญิงสาวยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน เธอกัดฟัน ขบคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็นึกถึงประโยคด่ากลาง ๆ ที่เคยเห็นบนอินเทอร์เน็ตขึ้นมาได้ “คนใจสกปรกมองอะไรก็สกปรกไปหมด!”
หลิงอู๋โหยวหัวเราะเยาะ “หึ มองอะไรก็สกปรกงั้นเหรอ…อย่างน้อยก็ยังดีกว่าคนที่เห็นแฟนใครก็คิดว่าเป็นแฟนตัวเอง แบบเธอเรียกว่า…สมองเมียน้อยหรือเปล่า?”
สมองเมียน้อย?
เมียน้อย?
น้อย?
เธอด่าว่าฉันเป็นเมียน้อย!
หญิงสาวรู้สึกว่าถูกหยามอย่างร้ายแรง ใบหน้าที่แดงก่ำเพราะทั้งอับอายทั้งโกรธพลันซีดลงชั่วขณะ เพื่อนสนิทที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอท่าไม่ดี จึงเข้ามาดึงตัวเธอออก พลางกระซิบข้างหูว่า “รีบไปเถอะ คนแถวนั้นมองกันใหญ่แล้ว ต่อไปเธอจะไม่มากินร้านนี้อีกหรือไง?”