จู่ ๆ หลิงอู๋โหยวก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งวาบผ่านสมอง เธอคว้าเศษเสี้ยวความทรงจำนั้นไว้ได้อย่างว่องไว มันคือคำพูดที่คุณนายเจิ้งเคยบอกไว้ตอนให้การ:
[เธอลืมตาอยู่จริง ๆ... แล้วก็... หงายหลังตกลงไป มือทั้งสองยกขึ้นแบบนี้ กำหมัดแน่น เหมือนอยากคว้าอะไรสักอย่าง... เฮ้อ น่าสงสารจริง ๆ...]
[ภาพในหัวฉันเป็นแบบนี้เลย]
เพราะคุณนายเจิ้งบรรยายได้ละเอียดเกินไป ตอนนั้นเธอกับสือหยวนจึงคิดว่าคุณนายเจิ้งได้รับอิทธิพลจากปรากฏการณ์เกสตัลท์
...แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?
ถ้าคุณนายเจิ้งเห็นเซียวเวยเซี่ยว “ลืมตาอยู่ หงายหลัง มือทั้งสองยกขึ้น กำหมัดแน่น เหมือนอยากคว้าอะไรสักอย่าง” จริง ๆ ตอนนั้นในมือที่กำแน่นของเซียวเวยเซี่ยวจะมีอะไรอยู่จริง ๆ หรือเปล่า?
อย่างเช่นแหวนทองคำ
ไม่อย่างนั้น ตอนคนตกจากตึก มือทั้งสองข้างก็น่าจะหมดแรงเพราะความกลัว หรือไม่ก็คลายออกเองเมื่อยอมแพ้ต่อการดิ้นรน
ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าคำบรรยายของคุณนายเจิ้งฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล แถมยังละเอียดเกินไป จึงไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่ตอนนี้หลิงอู๋โหยวกลับอดคิดไม่ได้ว่า...ถ้าเกิดว่าใช่ล่ะ?