สองทุ่มครึ่ง สือหยวนกลับมาจากข้างนอก มือถือกระดาษหลายแผ่น
เขานั่งลงที่โต๊ะ หมุนเก้าอี้ล้อเลื่อนมาหาหลิงอู๋โหยวแล้วพูดว่า “นี่คือเครือข่ายความสัมพันธ์ของเยว่เจี้ยนซือที่ผมสืบมาได้ แบ่งงานกันไหม”
หลิงอู๋โหยวดูภาพจากกล้องวงจรปิดจนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เบื่อจะแย่อยู่แล้ว “ได้”
กระดาษที่สือหยวนเอากลับมามีตั้งสามแผ่นครึ่ง แต่เยว่เจี้ยนซือก็อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว รู้จักคนเยอะหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
หลิงอู๋โหยวเลือกแผ่นที่มีเพื่อนร่วมชั้นเก่าของเยว่เจี้ยนซืออยู่เยอะที่สุด แล้วโทรไปถามทีละคน ตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน แต่ก็ยังไม่ดึกจนถึงเวลาเข้านอน ดังนั้นส่วนใหญ่จึงโทรติด
“เยว่เจี้ยนซือเหรอ ใครน่ะ...อ๋อ เขาคนนั้นนี่เอง ไม่รู้จักหรอก ผมไม่สนิทกับเขา”
“เจี้ยนซือเหรอ จำได้สิ จำได้ ผึ้งเหรอ อะไรนะ ไม่รู้จักหรอก”
“หา? คุณบอกว่าเขาตายแล้วเหรอ ทำไมถึงตายล่ะ ปีก่อนผมยังติดต่อกับเขาอยู่เลย...”
“ผึ้งเหรอ ผึ้งจะต่อยคนตายได้ยังไง คุณล้อเล่นหรือเปล่า...”
“ไม่รู้จัก ไม่รู้จัก เพื่อนร่วมชั้นสมัยประถม เรื่องตั้งหลายร้อยปีก่อน ใครจะไปจำได้ล่ะ”
……
โทรหาเพื่อนร่วมชั้นเก่าครบทุกคนแล้ว หลิงอู๋โหยวก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย
เธอคอแห้งผาก ดื่มน้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ จนหมดแก้ว แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พักผ่อน พอเหลือบดูเวลาก็เห็นว่าเกือบสี่ทุ่มแล้ว หันไปมองข้าง ๆ สือหยวนก็ยังโทรศัพท์อยู่
เธอยืดเส้นยืดสาย หยิบกระดาษที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาทำงานต่อ
ราวห้าทุ่ม สายสุดท้ายจบลงด้วยการที่สือหยวนถูกด่าว่ารบกวนคนอื่น