กวนจื่อผิงส่งข้อความในกลุ่มให้ซ่งเว่ยอันกับคนอื่น ๆ มาที่นี่ ตั้งใจจะล้อมบ้านหลังนี้ไว้
หลิงอู๋โหยวเริ่มใจกล้าขึ้นเล็กน้อย เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์ อาศัยแสงสลัว ๆ เดินเลียบขอบลานบ้าน ตั้งใจจะสำรวจให้ทั่วทั้งลาน
เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพลิกโทรศัพท์ดู พบว่าหัวหน้าหน่วยซ่งกับคนอื่น ๆ ในกลุ่มยังไม่ตอบกลับมาเสียที
…พวกเขาเกือบลืมไปเสียสนิทว่าในป่านี้สัญญาณไม่ดี
หลิงอู๋โหยวขยับเข้าไปใกล้สือหยวน เขาก้มตัวลงฟังเธอพูด เสียงของเธอแทรกมากับเสียงฝน ทั้งเย็นเยียบและกระตุ้นประสาทของเขา “ได้รับข้อความในกลุ่มไหม?”
สือหยวนพยักหน้า แล้วได้ยินเธอพูดต่อว่า “หัวหน้าหน่วยซ่งกับคนอื่น ๆ อาจไม่ได้รับข้อความ”
เธอเว้นจังหวะ ก่อนพูดอีกว่า “พวกเราเองก็อาจไม่ได้รับข้อความจากพวกเขาเหมือนกัน”
ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พูดกันเพียงสองประโยค เสียงฝนก็ยิ่งดังขึ้น
สือหยวนหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความอีกครั้ง คราวนี้ส่งไม่ออกเลย วงกลมข้างกรอบข้อความสีเขียวหมุนติ้ว
สือหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอว่า “เราต้องกลับไป”
เสียงฝนดังเหลือเกิน ริมฝีปากของหลิงอู๋โหยวแทบจะแนบกับหูเขา แต่ตอนนี้ทั้งคู่ไม่มีใจคิดเรื่องอื่น ต่างเพียงอยากให้อีกฝ่ายได้ยินเสียงของตน