“ยันต์?” ซ่งเว่ยอันรับถุงเก็บวัตถุพยานจากมือสือหยวนมาดู “ดูแล้วก็เป็นยันต์ขอพรให้สุขภาพแข็งแรงธรรมดา คนรวยบางคนก็เชื่อเรื่องพวกนี้กันมากจริง ๆ เมื่อหลายปีก่อนผมเคยทำคดีหนึ่ง บ้านนั้นทั้งโง่ทั้งรวย แถมยังเข้าไปพัวพันกับลัทธินอกรีต บนยันต์เขียนว่าอายุยืนหมื่นปี ฮึ อยากเป็นเซียนสินะ”
สือหยวนได้ฟังก็หัวเราะตาม “พอมีเงินใช้ไม่หมดแล้ว ก็คงอยากมีชีวิตยืนยาวไม่มีที่สิ้นสุดไว้เสวยสุขน่ะครับ”
“นั่นสิ” ซ่งเว่ยอันคืนยันต์ให้เขา “ว่าแต่ คุณอยากตรวจยันต์แผ่นนี้หรือ?”
สือหยวนตอบว่า “เมื่อกี้ผมติดต่อไปถามฟ่านเสียว่าซื้อยันต์นี่มาจากที่ไหน เธอบอกว่าจำไม่ได้ ขอมาแบบสุ่ม ๆ จากวัดไหนสักแห่ง… ผมเลยตรวจดูวัดที่มีชื่อเสียงหลายแห่งในเมืองไห่โจว ยันต์ที่ขายกันส่วนใหญ่จะมีบรรจุภัณฑ์ ทำให้อยู่ในรูปแบบที่พกพาสะดวก ไม่ใช่ยื่นให้ผู้ศรัทธาเป็นแผ่นเปลือย ๆ แบบนี้”
“ยันต์ของวัดจิ่งเสียงไม่มีบรรจุภัณฑ์ก็จริง แต่ไม่ได้ใช้กระดาษยันต์แบบนี้ พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนแบบมาหลายปีแล้ว แต่แผ่นของฉินจื้อหย่วนดูใหม่มาก… ผมเลยสงสัยว่าฟ่านเสียอาจหาซินแสพื้นบ้านมาวาดให้เขา”
ซ่งเว่ยอันไม่คิดว่าสือหยวนจะตรวจสอบไปได้มากมายขนาดนี้โดยไม่ปริปาก จึงอดแปลกใจไม่ได้ “คุณอยากตามหาคนที่เรียกว่า… ซินแสคนนั้นหรือ?”