ห้องสี่ศูนย์สี่อยู่ใกล้สุดทางเดิน ทั้งสองเดินไปตามทางเดินที่อบอวลด้วยกลิ่นบุหรี่และกลิ่นประหลาดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องสี่ศูนย์สี่ หลิงอู๋โหยวส่งข้อความหากวนจื่อผิง ไม่นานเขาก็ออกมาเปิดประตู
ทั้งสองเข้าไปในห้อง ข้างในมีเสียงลมพัดฮือ ๆ หลิงอู๋โหยวเงยหน้าขึ้นมอง เห็นกวนจื่อผิงเปิดหน้าต่างอยู่ เธอเดาว่าก่อนหน้านี้กลิ่นในห้องคงไม่น่าพิสมัยนัก
“น้องหลิงมีแผนอะไรหรือเปล่า” กวนจื่อผิงนั่งอยู่บนเตียง ท่าทางเหมือนจะให้เธอจัดการตามสะดวก “เมื่อกี้ทำไมต้องแยกกันขึ้นมาล่ะ”
หลิงอู๋โหยวอธิบายว่า “ที่นี่อยู่ไกลมาก จากทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดต้องเดินเกือบสิบห้านาที แถมสภาพแวดล้อมของโรงแรมก็ธรรมดา เมื่อกี้ฉันดูราคาห้องแต่ละแบบที่เคาน์เตอร์มาแล้ว ราคาแทบไม่ต่างจากโรงแรมระดับกลางถึงสูงเลย ไม่คุ้มเอาเสียเลย แล้วก็...”
“ทั้งตึกมีห้องที่เปิดไฟอยู่แค่ไม่กี่ห้อง ห้องที่มีคนพักก็กระจัดกระจายกัน ทั้งที่ทำเลก็ไกล ราคาแพง แถมบริการยังธรรมดาอีก...ไม่คิดจะทำธุรกิจกันแล้วหรือไง ไม่ชอบมาพากลเลย ฉันเลยสงสัยว่าโรงแรมนี้อาจมีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์กรเต่าทองของจางเหมยลี่ ไม่อย่างนั้นถ้าลูกค้าเป็นคนจ่ายค่าโรงแรม ทำไมจางเหมยลี่ถึงเลือกที่นี่ล่ะ หาที่ที่หรูกว่านี้และเส้นทางสะดวกกว่านี้ไม่ดีกว่าหรือ”
พอเธอวิเคราะห์จบ อีกสองคนก็เห็นด้วยว่าน่าเชื่อถือ