หลังจากเจ้าหน้าที่จางนั่งลง เขามองโต๊ะที่สั่นไม่หยุดแล้วฟาดฝ่ามือลงไปหนึ่งที ทำเอาจี้เปิ่นพั่งสะดุ้งโหยง “นั่งก็ต้องนั่งให้เรียบร้อย อย่าสั่นขา”
จี้เปิ่นพั่งเช็ดเหงื่อเย็น ๆ พลางเหลือบมองหญิงสาวที่พิงอยู่ข้างประตู “อ้อ... ครับ...”
“ทำไมถึงเป็นคุณอีกแล้วล่ะ คุณเจิง” เจ้าหน้าที่จางมองคนคุ้นหน้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใจพลันสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา “คุณแจ้งตำรวจหรือ? วันนี้มีเรื่องอะไร?”
เจิงเหวินเหวินเพิ่งอ้าปาก จี้เปิ่นพั่งก็รีบชิงพูด “ผมแจ้งตำรวจเอง! ผมจะร้องเรียน เธอแอบถ่ายผม!”
“มีคนแอบถ่ายคุณอีกแล้วหรือ? คราวนี้มีหลักฐานไหม... หือ?” เจ้าหน้าที่จางนึกตามอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ใครแอบถ่ายใครนะ?”
จี้เปิ่นพั่งชี้เจิงเหวินเหวิน แล้วชี้ตัวเอง “เธอแอบถ่ายผม!”
เจ้าหน้าที่จาง: ...เอาเข้าไป
คุณเจิงคงไม่ได้มีปมทางใจจากคดีคราวก่อนจนทนไม่ไหว แล้วหันไปทำเรื่องผิดกฎหมายเสียเองหรอกนะ? เจ้าหน้าที่จางคิดอย่างมีเหตุผลแล้วเห็นว่าไม่น่าเป็นไปได้ คนเราไม่ได้เสียสติกันง่ายขนาดนั้น
“ฉันไม่ได้ทำ” เจิงเหวินเหวินโต้กลับตามคาด “ฉันไม่ได้แอบถ่ายเขา...”
จี้เปิ่นพั่ง: “เธอถ่ายจริง! พี่ตำรวจ ดูมือเธอสิ...”
เจ้าหน้าที่ตำรวจถลึงตาใส่เขา “ฉันกำลังถามเธออยู่ รอหน่อยไม่ได้หรือไง?”