หลิงอู๋โหยวกล่าวว่า “ฉันส่งข้อความส่วนตัวไปหาเธอแล้ว แต่เธอยังไม่ตอบ”
สือหยวนพยักหน้า “นั่นพิสูจน์ว่าข้อสันนิษฐานเมื่อครู่นี้ของคุณมีโอกาสถูกต้องสูงมาก”
หลิงอู๋โหยวขานรับส่ง ๆ ว่า “อืม” แล้วตั้งใจจะเลื่อนดูเวยป๋อต่อ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงม่านเลื่อนปิดเอง เธอเงยหน้ามอง เห็นสือหยวนรูดม่านปิดทั้งหมด ส่วนเพดานก็กลับคืนสู่สภาพเดิม แสงไฟในห้องยังคงสลัวเช่นเดิม แต่เมื่อปิดม่านลง บรรยากาศกลับเจือความลับและข้อห้ามขึ้นมาอีกเล็กน้อย
สือหยวนวางรีโมตกลับบนโต๊ะชา แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ มือหนึ่งกุมหลังมือของหลิงอู๋โหยว ก่อนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ที่เธอถืออยู่
แววตาของสือหยวนมีประกายเล็กน้อย เขาจ้องอีกฝ่ายเขม็งแล้วถามเสียงเบา “คืนนี้...คุณจะกลับไหม?”
หลิงอู๋โหยวสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกะพริบตา “ฉันไม่ชอบนอนบนเตียงโรงแรม”
แม้จะเป็นคำตอบที่คาดไว้แล้ว แต่สือหยวนก็ยังผิดหวังอยู่ดี “...ก็ได้”
เขายังไม่ทันได้ผิดหวังนาน เธอก็พูดต่อว่า “คราวหน้าไปที่บ้านคุณก็ได้”
หลิงอู๋โหยวหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “บ้านเช่าของคุณน่ะ”
บ้านเช่าของเขา?
ที่ที่มีแค่เขาอยู่คนเดียว!
แววตาของสือหยวนพลันสว่างวาบ เขาพยักหน้า “ได้!”
หลิงอู๋โหยวมองท่าทางดีใจของเขาแล้วเกิดนึกสนุก อยากแกล้งเขาอีกสักหน จึงขยับเข้าไปกระซิบข้างหู “อย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ อย่ามาทำให้ฉันหมดอารมณ์ตอนถึงเวลา”