“ไม่ได้!” เหยียนจื่อชิงลุกพรวดขึ้นมา แต่เมื่อเห็นแววตาเย็นชาของตำรวจหญิงตรงหน้า เธอก็รู้ตัวว่าตนเองแสดงท่าทีเกินไปหน่อย “อีอีเขียนเองได้”
หลิงอู๋โหยวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “เรียกลูกสาวคุณลงมา หรือไม่ฉันจะขึ้นไปเอง คุณเลือกเอา”
เหยียนจื่อชิงกัดริมฝีปาก คิ้วขมวดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที ตำรวจน้อยเว่ยกับฉือซีกวานสบตากัน แล้วพร้อมใจกันปิดปากเงียบ
แต่หลิงอู๋โหยวไม่มีความอดทนขนาดนั้น เพิ่งผ่านไปครู่เดียว เธอก็ขยับตัว ทำเอาเหยียนจื่อชิงรีบเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ “ฉันเรียกเธอลงมาก็ได้ แต่…พวกคุณอย่าพูดเรื่องสามีฉันได้ไหม ฉันกลัวเธอจะสะเทือนใจ”
หลิงอู๋โหยวตอบอย่างไม่รับผิดชอบว่า “ฉันจะพยายาม”
เหยียนจื่อชิง: …
“คุณคิดว่าฉันกำลังต่อรองกับคุณอยู่หรือไง คุณเหยียน?” หลิงอู๋โหยวแสร้งทำสีหน้าอ่อนใจ “การให้ความร่วมมือกับการสืบสวนและสอบสวนของตำรวจเป็นหน้าที่ของพลเมือง ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือลูกสาวคุณก็เหมือนกันนะ”
เหยียนจื่อชิงมองตำรวจชายสองนายที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สุดท้ายก็พยักหน้า “พวกคุณรอก่อน ฉันขึ้นไปเรียกเธอลงมา…แล้วก็อย่าพูดเรื่องสามีฉันนะ ขอร้องล่ะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบน ทิ้งให้ทั้งสามคนมองหน้ากันอยู่ในห้อง
ฉือซีกวานมองประตูที่ปิดไม่สนิทอย่างแปลกใจ “คืนนั้นลูกสาวเธอไปนอนข้างนอก ไม่ได้เห็นที่เกิดเหตุ แถมเด็กก็เพิ่งห้าขวบ…จะมีบาดแผลทางจิตใจมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”