เมื่อมองจากภายนอก เฮลโลคิตตี้ของหลิงอู๋โหยวก็เป็นแค่เฮลโลคิตตี้ธรรมดาตัวหนึ่ง สวมชุดสีชมพูและผูกโบว์สีชมพู
ที่บอกว่ามองจากภายนอกทั้งที่เป็นตุ๊กตายิปซัมก็เพราะหลิงอู๋โหยววาดชั้นด้านในของมันไว้ด้วย เป็นโครงกระดูกรูปร่างมนุษย์ สีเทาอมเขียว มีเศษเนื้อเปื่อยยุ่ยติดอยู่ โครงกระดูกทั้งร่างถูกแบ่งเป็นส่วน ๆ แล้วใส่ไว้ใน “แขนขา” ของเฮลโลคิตตี้ที่ตรงกัน โดยเฉพาะส่วนหัวที่น่าสยองที่สุด เพราะกะโหลกยังมีเส้นผมเหลืออยู่สองสามเส้น รวมถึงลูกตาที่เน่าเปื่อยหนึ่งลูก
ภาพรวมชวนให้รู้สึกเหมือนเฮลโลคิตตี้ด้านนอกโปร่งใสจนมองทะลุเห็นโครงสร้างภายใน แล้วโครงสร้างอันพิกลพิการนั้นก็ตัดกับรูปลักษณ์น่ารักเรียบง่ายของมันอย่างสุดขั้ว เห็นแล้วก็ได้แต่...บ้าเอ๊ย
หลิงอู๋โหยวยังแนะนำผลงานข้าง ๆ ว่า “เฮลโลคิตตี้ฉบับคดีฆ่าหั่นศพ”
พูดจบเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอย่างจริงจังว่า “สำหรับผู้มีอายุสิบแปดปีขึ้นไป”
เจ้าของร้าน: ...
อ้ายรั่วอวี่: ...
เอาเถอะ นี่แหละพี่อู๋โหยว
พอเห็นเจ้าของร้านมองพี่อู๋โหยวด้วยสายตาแปลกขึ้นเรื่อย ๆ อ้ายรั่วอวี่ก็รีบช่วยอธิบายแทนพี่สาวแสนดีของเธอ “เอ่อ...จริง ๆ แล้วพี่อู๋โหยวเป็นตำรวจน่ะค่ะ เป็นนิสัยที่ติดมาจากอาชีพ คุณเข้าใจใช่ไหมคะ?”
เจ้าของร้าน: ...พูดตามตรง...ไม่ค่อยเข้าใจ...
เจ้าของร้านพูดว่า “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นคุณตำรวจของเรานี่เอง! มิน่าล่ะถึงวาดได้แปลก...แหวกแนวขนาดนี้ ฮ่า ๆ ๆ!”
หลิงอู๋โหยวตอบอย่างใจกว้างว่า “ถ่ายรูปได้นะ ไม่คิดค่าลิขสิทธิ์”
เจ้าของร้านเหงื่อตก: ...ยังไม่ต้องพูดถึงเลยว่าค่าลิขสิทธิ์อะไรนั่นคืออะไร แค่เปิดมือถือมาเห็นภาพนี้ตอนกลางดึกก็แทบหัวใจวายแล้วไหมล่ะ??