ซ่งเว่ยอันถามว่า “เดิมทีคุณเก็บจดหมายฉบับนี้ไว้ที่ไหน”
“ไม่รู้... หายไปแล้ว! หลังจากเขียนเสร็จได้ไม่นานก็หายไปแล้ว!” หลี่รั่วโวยวาย “ฉันไม่ได้เป็นคนให้เขาแน่นอน พวกคุณเจอมันที่ไหน”
ซ่งเว่ยอันเอาโทรศัพท์กลับมา เลื่อนภาพไปอีกภาพหนึ่ง แล้วพูดตามตรงว่า
“เจออยู่ข้างสระว่ายน้ำที่เฉิงกุยจมน้ำเสียชีวิต วางอยู่กับโทรศัพท์สำรองของเขา นอกจากจดหมายฉบับนี้แล้ว เรายังเจอข้อความนี้ในบันทึกของโทรศัพท์สำรอง ดูเหมือนจะเป็นข้อความที่สอดคล้องกับจดหมายของคุณ... จดหมายลาก่อน”
หลี่รั่วมองข้อความในบันทึกบนภาพถ่าย อารมณ์ในดวงตายิ่งปั่นป่วนขึ้นเรื่อย ๆ
[ฉันจะทนปล่อยให้คุณจากไปเพียงลำพังได้อย่างไร คุณบอกว่าอยากให้ฉันอยู่เคียงข้างคุณไปชั่วชีวิต งั้นเราก็ไปด้วยกันเถอะ ทำไมคุณยังไม่เข้าใจอีก โลกนี้ที่ไม่มีคุณ สำหรับฉันแล้วก็ไร้ความหมาย]
“พวกคุณอยากจะพูดอะไรกันแน่” หลี่รั่วกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง สายตาไม่เคยละจากภาพในโทรศัพท์ “อยากจะบอกว่าเฉิงกุยฆ่าตัวตายเพราะคำพูดพวกนี้ของฉันใช่ไหม”
ตำรวจสองนายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไม่พูดอะไร
หลี่รั่วทุบโต๊ะด้วยสองกำปั้น “เป็นไปได้ยังไง! เราตกลงกันแล้วว่าจะจากไปด้วยกัน เมื่อวานบ่ายฉันยังโทรหาเขาอยู่เลย เขาบอกให้วันนี้ฉันไปหาเขาแต่เช้า จะได้กินข้าวด้วยกัน... เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เขาเห็นจดหมายฉบับนี้ก็ไม่เชื่อหรอก อย่างน้อยเขาก็ต้องมาถามฉันให้แน่ใจก่อนสิ!”
มาถามให้แน่ใจ...
หลิงอู๋โหยวนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน น้ำเสียงฟังดูแปลกไปเล็กน้อย “เขาอาจตั้งใจจะมาถามคุณให้แน่ใจจริง ๆ แต่ติดต่อคุณไม่ได้”