“คุณโหยว” สือหยวนมองโหยวหลี่ซวงที่กำลังเหม่อ ไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาคิดนานไปกว่านี้ “ตอนที่คุณเข้ารับการรักษาที่คลินิกจิตวิทยาซู เคยเข้าร่วมกลุ่มแชตของผู้ป่วยด้วยกันไหม”
โหยวหลี่ซวงได้สติ สีหน้าแสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “เคยค่ะ... แต่พวกคุณรู้ได้ยังไง”
คิ้วของสือหยวนกระตุก “ใครดึงคุณเข้ากลุ่ม”
โหยวหลี่ซวงส่ายหน้า ดูเหมือนเธอเองก็สงสัยเช่นกัน
“ฉันไม่รู้ อยู่ ๆ วันหนึ่งฉันก็อยู่ในกลุ่มนั้นแล้ว ตอนแรกพอเห็นหน้าต่างแชตเด้งขึ้นมาก็งงอยู่เหมือนกัน แต่ชื่อกลุ่มเหมือนจะเป็นกลุ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของผู้ป่วยคลินิกจิตวิทยาซู ฉันเลยไม่ได้ออกจากกลุ่ม แต่แทบไม่เคยพูดอะไรเลย แค่ดูพวกเขาคุยกัน พวกเขาคุยกันแทบทุกวัน บางครั้งฉันรำคาญก็ปิดการแจ้งเตือน”
“ในกลุ่มมีคนที่คุณรู้จักไหม”
“ไม่มี ทุกคนใช้นามแฝง อ้อ ต่อให้ไม่ใช้นามแฝงฉันก็ไม่รู้จักอยู่ดี นอกจากหมอซูกับผู้ช่วยของหมอซูที่ประสานงานเรื่องนัดหมายกับฉันแล้ว ฉันก็ไม่รู้จักคนอื่นเลย”
“กลุ่มนั้นยังอยู่ไหม”
โหยวหลี่ซวงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ครั้งล่าสุดที่ดู เหมือนกลุ่มจะถูกยุบไปแล้วค่ะ”