ในวิลล่าก็ตกแต่งสวยไม่เบา เป็นสไตล์ยุโรปย้อนยุคนิด ๆ มองโดยรวมแล้วหรูหราอร่ามตา แต่ก็ไม่ถึงกับดูฉูดฉาดเสิ่นเหมิงไห่บอกว่าฉากหลังของบทในวิลล่าแห่งนี้มักเป็นคฤหาสน์พักตากอากาศในสถานการณ์พายุหิมะปิดตาย ส่วนบทที่สั่งทำขึ้นก็ออกแนวคินดะอิจิกับโคนัน
ชั้นใต้ดินเป็นพื้นที่แต่งหน้าและแต่งตัว เสิ่นเหมิงไห่พาพวกเขาไปที่นั่นก่อน ด้านล่างมีห้องหลายห้องให้ลูกค้าใช้ส่วนตัว ข้างในมีช่างแต่งหน้ามืออาชีพรออยู่หลายคนแล้ว
หลิงอู๋โหยวนั่งอยู่ในห้องแต่งหน้า เสิ่นเหมิงไห่ยื่นบทที่ไม่หนามากให้เธอ ในนั้นเขียนเรื่องย่อของตัวละครที่ได้รับไว้
“เดิมทีบทจะแจกโดยให้จับฉลากกันในกลุ่มตัวละครเพศเดียวกัน” เสิ่นเหมิงไห่ขยับเข้ามากระซิบข้างเธอ “แต่ถ้าอู๋โหยวไม่ชอบบทนี้ ฉันแอบเปลี่ยนให้ได้นะ ใครใช้ให้เราสนิทกันขนาดนี้ล่ะ ฮิ ๆ เธอเลือกก่อนได้เลย นี่ บทอยู่ตรงนี้หมดแล้ว”
พูดจบ เสิ่นเหมิงไห่ก็หยิบบทปึกหนึ่งออกมาจากด้านหลัง หน้าปกแต่ละเล่มวาดรูปตัวละครการ์ตูนไว้ข้าง ๆ มีข้อมูลสั้น ๆ อย่างชื่อกับอายุ
หลิงอู๋โหยวเหลือบมองผ่าน ๆ แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่เป็นไร เอาบทนี้แหละ”
เสิ่นเหมิงไห่ยิ้มร่า “จริง ๆ แล้วบทก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก ยังไงทุกคนก็ต้องช่วยกันไขปริศนาอยู่ดี แค่คนที่ได้บทฆาตกรอาจจะเล่นยากหน่อย”
หลิงอู๋โหยวตอบ “อืม”
เสิ่นเหมิงไห่ไปแจกบทให้คนอื่น ส่วนหลิงอู๋โหยวปล่อยให้ช่างแต่งหน้าสาวจัดการใบหน้ากับทรงผมของเธอ แล้วนั่งอ่านบทอย่างไม่รีบร้อน เธอความจำดี อ่านแค่ครั้งเดียวก็จำเนื้อหาได้คร่าว ๆ แล้ว