สือหยวนนั่งอยู่ข้างเสิ่นเหมิงไห่ ชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็กเก็ตเดินป่าสีเขียวเข้มที่ปลดซิปเปิด เผยให้เห็นเสื้อด้านในสีขาว ดูราวกับเพิ่งปีนเขากลับมา ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูไม่ค่อยมีพิษมีภัยของเขาทำให้ภาพรวมออกมาเป็นหนุ่มน้อยสดใส
คนที่นั่งริมสุดคือหลินอิ่ง เธอสวมเดรสสั้นสีดำสนิท ตัดเย็บประณีตแต่ไม่ฉูดฉาด รองเท้าส้นสูง เสริมด้วยเครื่องสำอางและริมฝีปากสีแดงสด บวกกับท่าทางเย็นชาเสแสร้งของเธอ แค่เห็นก็พอเดาบทบาทได้ไม่ยาก คงเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยอะไรทำนองนั้น
“โห หลิงอู๋โหยว เพิ่งเคยเห็นคุณใส่กระโปรงนะ” พอเห็นหลิงอู๋โหยวเดินเข้ามา หลินอิ่งก็แซวขึ้นก่อน “เหมาะกับคุณดีนี่”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ใช่เลย ต่อไปวันไหนไม่ได้ไปทำงาน แต่งแบบนี้ก็ดูดีนะ”
สองแตงพร้อมใจกันร้อง “สวย ๆ!”
หลิงอู๋โหยวยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”
“ผมบอกแล้วว่ากระโปรงตัวนี้เหมาะกับคุณ!” เสิ่นเหมิงไห่ฉีกยิ้ม “เห็นไหม สายตาผมไม่ผิด ผมเลือกตั้งนานแน่ะ”
สิ้นคำ บรรยากาศทั้งห้องก็เงียบกริบ
นอกจากสือหยวนที่ก้มตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ จนยากจะอ่านสีหน้าแล้ว คนอื่น ๆ ต่างมองเชินเหมิงไห่พร้อมกันด้วยสายตาตื่นตะลึง
เสิ่นเหมิงไห่: ?
เขากะพริบตาปริบ ๆ “มะ...มีอะไรเหรอ? พวกคุณก็ยังบอกว่าเหมาะเลยไม่ใช่เหรอ?”
หลิงอู๋โหยวนั่งลงข้างหลินอิ่ง “ไม่มีอะไร แล้วจะเริ่มเมื่อไหร่?”
“ทุกคนมากันครบแล้ว งั้นเริ่มกันเลย” เสิ่นเหมิงไห่หยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะเตี้ยขึ้นมา “อาเจี่ย ลงมาดำเนินเกมได้แล้วครับ”