หลิงอู๋โหยวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง พอดีกับที่สือหยวนยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาคงเห็นข้อความบนหน้าเค้กเหมือนกัน พอเธอเงยหน้า สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันพอดี
หลิงอู๋โหยวมองเห็นความลนลานอย่างชัดเจนกับรูม่านตาที่สั่นไหวในดวงตาของเขา เมื่อสบกับสายตาสงสัยของเธอ สือหยวนก็เบือนหน้าหนีอย่างกะทันหัน เขากัดริมฝีปากล่างจนแทบแตก อุณหภูมิบนแก้มกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
แม่คิดจะทำอะไรกันแน่!!
รู้อย่างนี้ ตอนพี่ชายบอกเมื่อครู่ว่า “ห่อสีชมพูให้น้องหลิง” เขาน่าจะตื๊อถามให้รู้เรื่องไปเลยว่าทำไม!
เดี๋ยวจะอธิบายกับเธอยังไงดี…
“งั้นนี่คุณน้าตั้งใจทำให้ฉันโดยเฉพาะเหรอ?” ในตอนที่เขายังจมอยู่กับความลนลาน คนที่ได้รับเค้กก็พูดขึ้น “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอบคุณฉัน ตอนนั้นฉันแค่ช่วยไปตามเรื่อง”
ไม่ต้องขอบคุณ…
แค่ช่วยไปตามเรื่อง…
สือหยวนพลันเข้าใจขึ้นมา เขาเพิ่งนึกได้ว่าหลิงอู๋โหยวคงคิดว่านี่เป็นของขอบคุณจากเจิ้งเซียงเยว่ สำหรับเรื่องที่เธอช่วยไว้ในห้างวันนั้น ส่วนเขากลับคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นการ “สารภาพรัก” เพราะความคิดฟุ้งซ่านในใจ
สือหยวน: …ฉันนี่มันตัวตลกชัด ๆ
“มะ…ไม่มีอะไร” สือหยวนพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ ทั้งที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเธอ “ก็แค่เค้กชิ้นเดียว”