โชคดีที่วันนี้คุณตำรวจหลิงอยู่ด้วย เธอช่วย “เหยียบย้ำ” ไปสองสามครั้ง อีกฝ่ายก็เสียขวัญอย่างรวดเร็วจริง ๆ เพียงแต่ทักษะนี้ยากเกินไปหน่อย เจิงเหวินเหวินบอกว่าตัวเองเรียนไม่ไหว
หลังจากฟังเหตุผลเบื้องหลังการกระทำทั้งหมดของเจิงเหวินเหวินจนเข้าใจ รู้ว่าอีกฝ่าย “แอบถ่ายปลอม ๆ” จริง ๆ ส่วนเขาก็เป็นแค่ปลาที่มาติดเบ็ด แถมยังถูกอีกฝ่ายจูงจมูกเล่น ก่อนจะเผยจุดอ่อนร้ายแรงออกมา... จี้เปิ่นพั่งสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ จากนั้นก็ถูกความเสียใจและความโกรธถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด:
“ไอ้เวรเอ๊ย แกมันสมควรตาย!! นังสารเลว นังสารเลว!! รอฉันออกไปก่อนเถอะ แกตายแน่!!”
คำด่าทำนองนี้อีกมากมาย
เจ้าหน้าที่จางแทบอยากพุ่งเข้าไปเตะเขาสักที แต่ในฐานะตำรวจเก่าผู้มีประสบการณ์ เขาข่มใจไว้ พลางพูดกับเจิงเหวินเหวินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณเจิง ถ้าหลังจากนี้เขาข่มขู่คุณ คุณติดต่อผมได้เลย พวกเราจะดำเนินมาตรการ”
เจิงเหวินเหวินไม่คิดว่าคนแบบนี้จะทำเรื่อง “ยิ่งใหญ่” อะไรได้หรอก พอออกมาแล้วคงตกงานด้วยซ้ำ ทำได้แค่กลับบ้านไปเกาะพ่อแม่กิน “ค่ะ ขอบคุณนะคะ เจ้าหน้าที่จาง”
“ไม่เป็นไร” เจ้าหน้าที่จางโบกมือ รู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง “แค่ไม่คิดว่าเด็กสาวอย่างคุณจะใช้วิธีพวกนี้เป็นด้วย... อ้อ ผมไม่ได้ตำหนิคุณนะ ดีแล้ว ๆ”
“คุณก็รู้ว่าพวกตำรวจทำงานโดยดูหลักฐาน แต่หลักฐานของบางคดีก็หายากจริง ๆ เราจะจับคนผิดไม่ได้เพียงเพราะกลัวปล่อยคนร้ายไป ใช่ไหมล่ะ? แต่ผมเองก็ผิดเหมือนกัน พวกแอปแอบถ่ายพวกนี้ ผมอยู่มาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเลย เฮ้อ...”