แต่เธอก็ไม่ได้โง่ ไม่นานก็เข้าใจความหมายของพวกเขา แม้เมื่อวานตอนสอบสวนพวกเขาจะหลอกเธอ แต่หลังจากนั้นชิงชิงก็สารภาพผิดแทนเธอจริง ๆ
อารมณ์ของเฉินเวยเทียนในช่วงสองนาทีนี้ราวกับนั่งรถไฟเหาะ เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวดิ่งลงอย่างรวดเร็ว แม้พอรู้ว่าถูกหลอกแล้วจะโกรธจนอยากฆ่าคนสองคนตรงนั้นอีกครั้ง แต่เมื่อรู้ว่าชิงชิงไม่ได้ทำให้จิตสำนึกที่เธอมอบตัวต้องผิดหวัง เธอกลับรู้สึกปลอบใจขึ้นมาอย่างประหลาด
อืม ถึงอย่างนั้นก็ยังโกรธอยู่ดี
“ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะถูกตำรวจปั่นหัวจนหัวหมุนแบบนี้” เฉินเวยเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขำ “พวกคุณนี่มัน...ร้ายกาจจริง ๆ”
“ฉันไม่ปฏิเสธว่าตัวเองร้ายกาจ” หลิงอู๋โหยวยกมุมปาก “แต่คำพูดนี้ออกจากปากฆาตกรที่เรียกได้ว่าฆ่าคนไปสามคน ฟังแล้วช่างน่าขันจริง ๆ”
“อืม ใช่ ฉันร้ายกาจกว่าพวกคุณมาก” เฉินเวยเทียนพยักหน้าเหมือนยอมรับด้วยตัวเอง “แต่ฉันไม่ได้เกลียดความร้ายกาจของตัวเอง กลับกัน ฉันขอบคุณมันมาก ถ้าฉันมีแต่ความใจดีและขี้ขลาด ตอนนี้คงยังอยู่ตามซอกหลืบของบ้านตระกูลเยว่ คอยให้อาหารไก่และทำกับข้าวให้เฉินเหวยกับไช่หงหงอยู่แน่”
ซ่งเว่ยอันถอนหายใจ “พวกเรารู้ว่าคุณลำบากมาก...แต่ไม่รู้สึกเสียดายบ้างเหรอ? อุตส่าห์พยายามอย่างหนักกว่าจะมาถึงจุดนี้ แม้งานพยาบาลจะเหนื่อย แต่คุณก็มีความสามารถพอจะตั้งหลักในเมืองไห่โจวได้แล้ว”