ฉือซีกวานฟังแล้วส่ายหน้าไม่หยุด “ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก... ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก...”
“ผลตรวจความเป็นพ่อแม่ลูกยังต้องใช้เวลา ตอนนี้เรายังไม่รู้จุดประสงค์ที่พวกเขาลักพาตัวกงไม้ไม้...” สีหน้าของซ่งเว่ยอันฉายแววร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด เขาบีบขมับ “สือหยวน เมื่อบ่ายคุณบอกว่าฟ่านเสียกับฉินเจิ้นเจียจงใจปิดบังเรื่องขอเครื่องราง... เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแรงจูงใจของพวกเขาและการตายของฉินจื้อหย่วนหรือเปล่า?”
“จงใจปิดบังงั้นหรือ?” ฉือซีกวานว่า “แสดงว่าในใจมีผีสินะ?”
กวนจื่อผิงค่อย ๆ ไล่เรียงความสัมพันธ์ของเรื่องราว
“ฟ่านเสียกับสามีไม่อยากให้ตำรวจรู้ว่าพวกเขาไปหาหมอผี ความจริงที่พวกเขาพยายามปกปิดอาจเกี่ยวข้องกับหมอผีคนนั้น ส่วนการไปหาหมอผีก็เพื่อรักษาอาการป่วยของฉินจื้อหย่วน แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าฉินจื้อหย่วนอาจตายไปนานแล้ว ถ้าอย่างนั้นการไปหาหมอผีก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อรักษาโรค แล้วคนตายจะเอามาทำอะไรได้...”
เอาคนตายมาทำอะไรได้งั้นหรือ?
[วันที่ 9 เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ไม่เหมาะกับการเดินทาง ย้ายเข้าบ้านใหม่ เปิดกิจการ เพาะปลูก และฝังศพ... เหมาะกับการแต่งงาน ย้ายบ้าน ก่อสร้าง ขอพร จัดเตียง และเซ่นไหว้...]
[ยังมีพวกที่พูดจาลึกลับกว่านั้น อ้างว่าจับผีได้ หรือให้พวกเขาจ่ายเงินเพื่อชำระบาปที่ติดตัว... ลูกค้าบางคนถึงกับมาขอบุตร ขอให้ครรภ์ปลอดภัย หรือให้ช่วยเลือกวันดีสำหรับแต่งงาน... บางคนก็ขอเครื่องรางเพื่อให้สุขภาพแข็งแรง]