ทุกคนตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
สุดท้ายซ่งเว่ยอันก็ครุ่นคิดก่อนเอ่ยขึ้นว่า “หาแรงจูงใจในการฆ่าไม่พบ แสดงว่ามีอยู่สองประการ หนึ่งคือเราสืบไม่ลึกพอ สองคือขอบเขตที่เราสืบยังไม่กว้างพอ ในเมื่อเจาะลึกต่อไม่ได้ ก็ทำได้แค่ขยายขอบเขตให้กว้างขึ้น”
“ในแง่พื้นที่ เซียวเวยเซี่ยวใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมไห่โจวก็ไม่ได้กว้างใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้มีเรื่องเล็กน้อยเกิดขึ้น ก็อาจมีคนรู้เห็นก็ได้ สองแตง ตอนลงไปสืบในมหาวิทยาลัยไห่กง ลองสังเกตดูว่ามีข่าวลืออะไรบ้างไหม”
ฉือซีกวานเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใต้ตาคล้ำดำทั้งสองข้าง “เอ่อ... ผมยังดูภาพจากกล้องวงจรปิดไม่เสร็จเลยครับ...”
ซ่งเว่ยอันเหลือบมองเขา “งั้นนายดูภาพจากกล้องให้เสร็จก่อน ฉันกับเปลือกเมล็ดแตงโมจะไปเอง”
“อ้อ...”
ซ่งเว่ยอันพูดต่อ “อีกอย่างคือขอบเขตด้านเวลา ในเมื่อเรารู้แล้วว่าฆาตกรวางแผนคดีนี้ไว้ล่วงหน้า และตอนนี้การสืบเครือข่ายความสัมพันธ์ของเซียวเวยเซี่ยวยังจำกัดอยู่แค่หลังจากเธอเข้ามหาวิทยาลัย งั้นน้องหลิงกับสือหยวน พวกคุณไปตรวจสอบเรื่องของเซียวเวยเซี่ยวก่อนเข้ามหาวิทยาลัยหน่อย”
คู่รักพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
ซ่งเว่ยอันกล่าว “เอาละ งั้นก็เอาตามนี้ก่อน...”
“เดี๋ยวก่อน ๆ” เปลือกเมล็ดแตงโมแย้ง “หัวหน้าหน่วยซ่ง พวกเราผู้ชายวัยกลางคนสองคนไปตะล่อมถามข้อมูลในมหาวิทยาลัยเหรอครับ ไม่คิดหรือว่าน่าจะเหมาะกว่า ถ้าให้นักศึกษาจริง ๆ ไป?”
เมื่อครู่หัวหน้าหน่วยซ่งมัวแต่จัดสรรงาน จึงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ “งั้นก็สลับหน้าที่กัน”