ทั้งสองคนเงียบกันอย่างรู้ใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร ในตอนนั้นเอง เสียงพูดคุยจากโต๊ะใกล้ ๆ ก็ดังเข้าหูพวกเขาอย่างชัดเจน
“อะไรกันเนี่ย ฉันนึกว่าจะได้เห็นฉากเมียหลวงตบเมียน้อยเสียอีก ที่แท้ก็เข้าใจผิดหรอกเหรอ?”
“ขำจะตาย ผู้ชายคิดว่าตัวเองเจ๋งแค่ไหน ผู้หญิงก็คิดว่าแฟนตัวเองเนื้อหอมแค่ไหน ฮ่า ๆ ๆ!”
“ผู้หญิงแบบนี้มีเยอะแยะ เอาผู้ชายของตัวเองเป็นของล้ำค่า แค่มีคนมองก็คิดว่าเขาหมายปองแล้ว ไม่เข้าใจจริง ๆ คนที่เอาขยะมาเป็นของล้ำค่านี่… ตาฝ้าหรือสมองมีปัญหากันแน่?”
“คงทั้งสองอย่างมั้ง”
“ดูผู้ชายคนนั้นสิ หน้าตาก็ไม่ได้เรื่อง ตอนแรกฉันยังคิดอยู่เลยว่าคนสวยจับคู่กับกัปปะ ที่ไหนได้ สองคนนี้เหมาะกันสุด ๆ ฮ่า ๆ ๆ!”
……
คำพูดของคนที่ผ่านไปมาฟังแล้วแสบหูทุกคำ จนผู้ชายหน้าเขียวคล้ำ ส่วนผู้หญิงหน้าแดงก่ำ แต่ฝ่ายหญิงกลับมีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาว่า “สายตาฉันจะผิดได้ยังไง? ผู้ชายที่ฉันเลือกจะเป็นขยะได้ยังไง?” จากนั้นก็ชี้หน้าอ้ายรั่วอวี่แล้วพูดประโยคคลาสสิกออกมา
“แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก! ในโรงเรียนเรามีผู้หญิงที่สวยกว่าเธอตั้งเยอะแยะ ทำไมเขาถึงมาตามเธอคนเดียว ไม่ไปตามคนอื่นล่ะ!?”
อ้ายรั่วอวี่หัวเราะเยาะ “เธอก็รู้ด้วยเหรอว่าแฟนเธอเป็นแมลงวัน? กินขี้ของเธอทุกวันจนชิน พอเห็นอาหารจานปกติก็ต้องรู้สึกว่าอร่อยอยู่แล้วสิ อีกอย่าง เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้ไปตามผู้หญิงที่สวยกว่านี้? เธอแค่ไม่รู้เท่านั้นเอง ฉันเห็นเขาขอวีแชทคนอื่นมาแล้วหลายครั้งนะ”