อาหารท้องถิ่นไห่โจวที่จริงก็เป็นแค่อาหารบ้าน ๆ ทั่วไป หลายเมนูหากไม่อยู่ไห่โจวก็หากินได้ รสชาติก็ไม่ได้แปลกใหม่อะไร เรียกว่าไม่มีเอกลักษณ์โดดเด่นจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือพ่อครัวของร้านที่สือหยวนหาให้ดี หรืออย่างไร หลิงอู๋โหยวกลับรู้สึกพอใจไม่น้อย
แถมยังไม่ต้องจ่ายเงินสักแดง แบบนี้จะไม่ดีได้ยังไง?
คนอย่างสือหยวนไม่ใส่ใจเรื่องกิน การกินสำหรับเขาก็แค่เติมท้องให้เต็ม (แถมยังเติมแค่แปดส่วน) ต่อให้อร่อยแค่ไหน เขาก็คิดว่ากินสักสองสามคำก็พอแล้ว อีกอย่างเขาไม่ชอบความรู้สึกท้องอืด ทุกครั้งที่เห็นหลิงอู๋โหยวกินเยอะขนาดนี้ จึงมักอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะอาหารไม่ย่อย
ถ้ากินข้าวกับคนอื่น สือหยวนจะให้ความสำคัญกับช่วงว่างระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังกิน เศษเวลาเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นเหมาะจะใช้คุยกันพอดี
น่าเสียดายที่หลิงอู๋โหยวแทบไม่มีช่วงว่างระหว่างกินเลย พอนั่งลงก็เริ่มกิน กินเสร็จก็ลุกไป
แต่ตอนนี้สือหยวนอยู่ด้วย เขาเป็นคนที่เก่งเรื่องสร้างบรรยากาศ พูดขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว กลับคุยโต้ตอบกับหลิงอู๋โหยวได้อย่างออกรส