เหวินปู้อู่ตบบ่าหลิงอู๋โหยวเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว “เหนื่อยหน่อยนะน้องหลิง ต้องมาเจอคนพวกนี้ เฮ้อ...”
หลิงอู๋โหยวยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงผู้ชายอีกคนก็ดังขึ้นจากข้าง ๆ “หัวหน้าหน่วยเหวิน น้องหลิงของพวกคุณมาทีไรก็มีเรื่องสนุก ๆ ให้ดูทุกที พวกเราดูจนเขินแล้ว ไม่รู้จะตอบแทนยังไง งั้นปรบมือให้แล้วกัน มา ๆ พี่น้อง สาม สอง หนึ่ง!”
เสียงปรบมือดังเปาะแปะรัว ๆ จนหลิงอู๋โหยวเจ็บหู
ครูเอพูดว่า “น้องหลิง ครั้งหน้าจะมาก็บอกพวกเราล่วงหน้านะ ฉันจะได้เตรียมเมล็ดแตงโมกับผลไม้อบแห้งไว้กินระหว่างดู”
ครูบีทำสีหน้าเหมือนทนดูไม่ไหว “ดูพวกคุณสิ คิดแต่เรื่องกิน ไม่เหมือนฉัน ทุกครั้งจดบันทึกอย่างจริงจัง เรียนรู้วิธีด่าคนจากครูน้องหลิงอยู่”
ทุกคนหัวเราะครืนอีกครั้ง
หลิงอู๋โหยว: …
พวก “ผู้ชม” กลุ่มนี้อีกแล้ว
แต่เธอชินเสียแล้ว ก่อนหน้านี้ตอนก่อเรื่องในโรงเรียน เธอมักถูกหัวหน้าหน่วยเหวินเรียกไปที่ห้องทำงานเพื่ออบรม หรือไม่ก็ให้ทั้งสองฝ่ายมาไกล่เกลี่ยกัน ทุกครั้งเธอก็พูดได้อย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุด พอเกิดเรื่องแบบนี้หลายครั้งเข้า พวกครูในห้องทำงานเห็นเธอมาก็เป็นตาเป็นประกายทันที