เสี่ยวหมี่: “เหลียงเฟยเหรินเหรอ? อืม... ขั้นตอนก็ประมาณนั้น แต่ฉันหลอกเหยียนจื่อชิงว่าคืนนั้นจะหาคนไปสั่งสอนสามีเธอสักหน่อย ให้เธอรู้ว่าเพื่อนบ้านชั้นบนไม่อยู่เวลาไหน แล้วพาลูกออกไปข้างนอก อย่ามาขวางทางฉัน เธอก็เชื่อสนิทใจ ยังบอกให้ฉันระวังอย่าทุบข้าวของในบ้านพังอีก ที่เหลือก็เหมือนเดิมทุกอย่าง”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า “ดี แล้วเหมาเหวยกังล่ะ? เขาค่อนข้างพิเศษใช่ไหม? เขาเป็นสามีของร่างนี้ ทำไมคุณไม่ฆ่าเขาก่อน?”
“ทำไมเหรอ?” เสี่ยวหมี่หัวเราะเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่คิดปิดบัง “ก็เพราะโหยวหลี่ซวงยัยโง่นั่นไง! ของไร้ค่าจากกองขยะแท้ ๆ ยังเห็นเป็นของล้ำค่า แถมยังขัดคำสั่งที่ฉันค่อย ๆ ปลูกฝังให้มาตั้งหลายปีอีก! ให้ตายสิ สอนคนโง่ยังไงก็ไม่ได้เรื่องจริง ๆ! ที่ฉันทุ่มเทมาหลายปีสูญเปล่าหมด!”
ทุกคน: ...เห็นได้ชัดว่าเธอมีปัญหากับโหยวหลี่ซวงมากจริง ๆ
ซ่งเว่ยอันจับคำสำคัญในคำพูดของเธอได้ จึงถามว่า “คุณเสี่ยวหมี่ ช่วยอธิบายได้ไหมว่าคำสั่งที่ค่อย ๆ ปลูกฝังคืออะไร?”
เสี่ยวหมี่ระบายลมหายใจอย่างหงุดหงิด “ยัยโง่นี่ใช้ชีวิตอย่างอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก โดนครอบครัวรังแกก็ว่าแย่แล้ว ในใจก็ยังแยกแยะถูกผิดไม่ออก เกือบถูกพ่อแม่กล่อมจนกลายเป็นทาสน้องชาย โชคดีที่ฉันล้างสมองเธอในฝันทุกวัน แล้วปลูกฝังแนวคิดของผู้หญิงยุคใหม่ให้ ไม่อย่างนั้นสักวันเธอคงพังแน่”