หลิงอู๋โหยว: “ของตอบแทนที่คุณเลี้ยงข้าวฉัน”
กลับเป็นของชิ้นนี้เสียได้……
หัวใจของสือหยวนพลันเต้นระรัว เขาอยากบอกว่าไม่ต้องตอบแทนก็ได้ เพราะการเลี้ยงข้าวเธอเป็นความเต็มใจของเขาเอง แต่พูดตามตรง เขาก็อยากได้รับของที่หลิงอู๋โหยวส่งให้เหมือนกัน จึงกลัวว่าถ้าพูดปฏิเสธตามมารยาทแล้วเจ้าตัวจะไม่ส่งมาให้จริง ๆ เพราะเรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอทำได้แน่นอน……
หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ตอบกลับอย่างระมัดระวังว่า
“ผมเลี้ยงข้าวคุณไม่ได้หวังของตอบแทน ผมเต็มใจทำเอง แต่ยังไงก็ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดี ส่วนคนรับจ้างวิ่งธุระพรุ่งนี้ผมเรียกเองก็ได้ ผมรู้ที่อยู่บ้านหัวหน้าหน่วยซ่งแล้ว”
สือหยวนอ่านข้อความทวนอยู่หลายรอบ: อืม แบบนี้น่าจะไม่มีปัญหา
ส่วนหลิงอู๋โหยวจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีการหยั่งเชิงอะไรซ่อนอยู่ในสองประโยคนั้น เธอรู้แค่ว่าพรุ่งนี้เขาจะเรียกคนรับจ้างวิ่งธุระมาให้ แบบนี้เธอก็ประหยัดเงินไปได้หลายสิบหยวน
สือหยวนเข้าใจเรื่องจริง ๆ
หลิงอู๋โหยวคิด
……
เช้าวันถัดมา
หลังจากหลิงอู๋โหยวส่งข้อความมาบอกว่าเธอตื่นแล้ว สือหยวนก็เรียกคนรับจ้างวิ่งธุระไปรับของทันที แถมยังเลือกบริการส่งถึงมือโดยเฉพาะ เมื่อครู่เขาเพิ่งออกไปวิ่งกับสือเฉินเสร็จ ระหว่างรอพัสดุจึงกะจะไปอาบน้ำสระผม พลางคิดไปด้วยว่าหลิงอู๋โหยวส่งของตอบแทนอะไรมาให้เขากันแน่……
น่าตื่นเต้นจัง