นังสารเลว นังสารเลว นังสารเลว!
ช่างเถอะ จี้เปิ่นพั่งคิดในใจ คิดเสียว่าเหยียบขี้หมาก็แล้วกัน ยังไงเขาก็ถ่ายรูปกับวิดีโอของผู้หญิงคนนี้ไว้แล้ว กลับไปจะตัดต่อให้หุ่นเธอน่าเกลียดเสียรูปทรงที่สุด แล้วโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต จากนั้นค่อยร่วมมือกับพวกพี่น้องปล่อยข่าวฉาวใส่ร้ายหวงเหยา...ใช่ ทำแบบนี้แหละ...
กล้าแอบถ่ายเขางั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเขาจะทำให้เธอเสียชื่อจนป่นปี้!
จี้เปิ่นพั่งกำลังคิดว่าจะเอาคืนอย่างไรดี เขาตั้งใจว่าพอถึงสถานีถัดไปจะลงจากรถ แล้วทิ้งคำพูดข่มขู่ทำนองว่า “ถ้าฉันไม่ถึงสถานีแล้วละก็ เธอได้เห็นดีกับฉันแน่” เพื่อกู้หน้ากลับมาได้บ้าง
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นผู้หญิงสารเลวที่เดิมหลบอยู่หลังพี่ชายตัวโตโผล่หน้าออกมา แล้วส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะแกว่งโทรศัพท์มือถือเบา ๆ ราวกับจงใจ
รอยยิ้มแบบที่ใช้มองขยะอีกแล้ว
ขณะเดียวกัน เสียงมากมายพลันดังเข้ามาข้างหูเขา
“อะไรเนี่ย ผู้ชายหน้าตาแบบนี้ยังมีคนอยากถ่ายรูปด้วยเหรอ?”
“นั่นสิ ถ่ายรูปเขาไปทำไม? ผู้ชายธรรมดา ๆ เอง...”
“ผู้หญิงคนนั้นสวยขนาดนั้น จะไปชอบเขาได้ยังไง?”
“ขำจะตาย ดูท่าทางที่เขาตะโกนโวยวายเมื่อกี้สิ เหมือนผู้หญิงปากจัดเลย ฮ่า ๆ ๆ!”
“ต้องเรียกว่าผู้ชายปากจัดสิ ฮ่า ๆ ๆ!”
...ใจร้ายกันเกินไปแล้ว
แต่เขาถูกแอบถ่ายจริง ๆ นี่นา
ทำไมไม่มีใครเชื่อเลย? ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แม้แต่ตัวเขาเอง ถ้าหาผู้หญิงสวย ๆ ไม่ได้อยู่หลายวัน ก็ยังต้องถ่ายรูปผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ๆ ไว้แก้ขัด...
คราวนี้จี้เปิ่นพั่งโกรธจริง ๆ แล้ว “ฉันจะแจ้งตำรวจ! ฉันจะแจ้งตำรวจ!”