ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาไม่น้อย หลิงอู๋โหยวพยักหน้าอย่างพอใจ “วางใจเถอะ ถ้าเขามีปัญหาจริง ต่อให้คุณจัดการเขาไม่ได้ กฎหมายก็ไม่ปล่อยเขาไปแน่”
“เอ่อ... ขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมครับ” ฉือซีกวานเอ่ย “สิ่งที่คุณพูดมาน่าจะเป็นข้อเท็จจริงทั้งหมด แต่ถ้าลวี่โหยวจวิ้นแย่อย่างที่คุณว่า ทำไมเซียวเวยเซี่ยวถึงไม่เลิกกับเขาล่ะครับ”
ถังหลิงหลิงที่ก่อนหน้านี้ยังโกรธจนหน้าตึง พอได้ยินเขาถาม สีหน้าก็พลันอ่อนยวบลง “อ้อ อาจเป็นเพราะนอกจากข้อเสียอย่างจนกรอบกับหัวแข็งแล้ว ที่เหลือก็พอใช้ได้มั้ง”
ฉือซีกวานถาม “เช่นอะไรครับ?”
ถังหลิงหลิงทำหน้าไร้อารมณ์ “ดีกับเวยเวยมาก อารมณ์มั่นคง พยายามตอบสนองความต้องการของเวยเวยให้ได้มากที่สุด ทั้งที่เธอแทบไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย อีกอย่างก็ทุ่มเทกับความสัมพันธ์ ไม่เถลไถลไปมีคนอื่น ถึงฉันจะไม่ชอบที่เขาเอาแต่ประจบอาจารย์ สนใจแต่เรื่องเรียนจนละเลยเวยเวย แต่เวยเวยบอกว่าเขาเป็นคนทะเยอทะยาน...”
“เฮ้อ ยังไงทั้งคู่ก็คบกันมาสองปีแล้ว ความสัมพันธ์มั่นคงมาตลอด อาจเป็นเพราะถึงลวี่โหยวจวิ้นจะให้เธอได้ไม่มาก แต่เวยเวยก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก... ปกติเลยไม่ค่อยมีเรื่องขัดแย้งกัน”
สมกับเป็นเพื่อนสนิทของเซียวเวยเซี่ยว ถังหลิงหลิงสรุปความสัมพันธ์ของทั้งคู่จากมุมมองของเธอได้ดีทีเดียว