อีกฝ่ายยอมพูด ซ่งเว่ยอันก็ถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงสงบนิ่งแต่ชักจูงว่า “คุณหลิว เล่าให้ละเอียดหน่อยได้ไหมครับ”
หลิวซู่อ้าปาก แต่คำพูดมากมายกลับติดอยู่ในลำคอ ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้จะเริ่มอย่างไร จึงยกน้ำขึ้นจิบเพื่อถ่วงเวลา ก่อนเลือกมุมหนึ่งเป็นจุดเริ่มต้น
“พวกคุณรู้ไหม... ตอนนี้สถานการณ์หางานยากแค่ไหน”
ซ่งเว่ยอันที่ทำงานมาแล้ว 20-30 ปี: ?
หลิงอู๋โหยวที่กำลังฝึกงานตามการจัดสรรของโรงเรียนตำรวจ: “ไม่รู้ค่ะ”
หลิวซู่ไม่คิดว่ามุมที่เธอเลือกจะกลายเป็นคำถามยากสำหรับทั้งคู่ แต่เมื่อเริ่มพูดแล้ว เธอก็เล่าต่อ
“...ที่จริงตอนฉันเรียนจบปริญญาตรี งานก็หายากมากแล้ว ตอนเลือกสาขาหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันได้ยินมาว่าสายออกแบบเป็นที่ต้องการ ก็เลยเลือกเรียนสาขานี้ ใครจะคิดว่าแค่ 4 ปี ตลาดนักออกแบบก็อิ่มตัวไปนานแล้ว พอเปิดแอปหางานดูก็มีแต่ประกาศหาคนทำกราฟิก เงินเดือนต่ำไม่พอ แทบไม่มีโอกาสก้าวหน้าเลย”
“ฉันก็เลยเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นส่วนใหญ่ เลือกเรียนต่อปริญญาโท ส่วนเพื่อนบางคนที่บ้านมีเงินก็เตรียมไปเรียนต่อต่างประเทศ แค่สมัครกับสถาบันที่น่าเชื่อถือก็แทบจะเรียบร้อยแล้ว แต่เตรียมตัวช่วงแรกก็ต้องใช้เงินราวหนึ่งแสนกว่าหยวนแล้ว ทำยังไงได้ล่ะ ฐานะทางบ้านฉันก็แค่พออยู่พอกิน เรียกว่าหางแถวของชนชั้นกลาง ไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่ก็จริง เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้แต่เรียนต่อในประเทศ”
“ปริญญาตรีฉันก็เรียนที่มหาวิทยาลัยไห่กง คิดว่าสอบเข้าปริญญาโทของมหาวิทยาลัยตัวเองน่าจะมีโอกาสมากกว่า เลยไปขอคำแนะนำจากรุ่นพี่หลายคน แล้วก็ทุ่มเทอยู่ไม่น้อย ในที่สุดก็สอบติด อาจารย์ที่ปรึกษาที่เลือกก็เป็นอาจารย์ที่เคยสอนฉันมาก่อน ชื่อเย่โหย่วเฉิง”