จากนั้นก็เข้าเรียนต่อ อ้ายรั่วอวี่ถือขวดน้ำออกไปก่อน
บ่ายสามโมง จูเฟยเฟยได้สติจากการดูละครโทรทัศน์ แล้วเริ่มเก็บของเตรียมไปเรียน ตอนเธอนั่งทาครีมกันแดดกับเติมหน้าอยู่หน้าโต๊ะ ในกล้องวงจรปิดยังได้ยินเสียงจางอวี่อันกับซุนผิงคุยกันเป็นฉากหลัง
“กึก ๆ ๆ” จูเฟยเฟยเขย่าขวดครีมกันแดดในมือ ก่อนบีบลงบนแขน แล้วทาเนื้อครีมจนทั่วอย่างคล่องแคล่ว
“แค่ไปเรียนคาบพลศึกษา ยังต้องพกบุหรี่ไปด้วยเหรอ?” เสียงซุนผิงในฉากหลังค่อนข้างเบา แต่พอขยายเสียงก็ยังได้ยินชัด “แค่ช่วงสั้น ๆ แค่นี้ยังอดใจไม่ไหวเลยเหรอ?”
“ชิ” เสียงจางอวี่อันดังขึ้น ฟังดูรำคาญเล็กน้อย “อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่สูบข้าง ๆ เธอก็แล้วกัน”
ถึงอีกฝ่ายจะเริ่มรำคาญแล้ว แต่ซุนผิงก็ยังเห็นได้ชัดว่ารังเกียจอยู่บ้าง “ติดบุหรี่หนักเกินไปแล้วมั้ง… ช่างเถอะ สูบเสร็จอย่าลืมบ้วนปากนะ ไม่งั้นเวลาพูดจะมีกลิ่น”
จางอวี่อันสบถคำหยาบออกมา “*** งั้นเธอก็อย่ามาคุยกับฉันสิ!”
“เธอด่าคนอีกแล้ว ฉันก็ไม่ได้ห้ามเธอสูบสักหน่อย…”
“แม้แต่พ่อแม่เฉินยังไม่ยุ่งกับฉัน แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมายุ่งด้วย?”
“เธอ…”
เสียงของทั้งคู่เริ่มฟังดูร้อนรน จูเฟยเฟยที่กำลังทาครีมกันแดดอย่างตั้งใจสังเกตเห็นว่าท่าไม่ดี จึงรีบไกล่เกลี่ย “เอาน่า พวกเธออย่าทะเลาะกันเลย คุยกันดี ๆ สิ อวี่อัน ซุนผิงก็หวังดีกับเธอนะ ไม่งั้นปากเธอมีกลิ่นบุหรี่ เวลาคุยกับพวกฉันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าจูบกับแฟนแล้วจะอึดอัดแค่ไหนล่ะ ว่าไหม?”