หลิงอู๋โหยวเงยหน้าขึ้นจากรายงานชันสูตรศพ “ฉันหมายถึง ตอนนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองทาง หนึ่ง ฆาตกรคืออ้ายรั่วอวี่ ยาพิษถูกใส่ลงไปในน้ำตั้งแต่ก่อนที่เธอจะกลับถึงห้องพักแล้ว สอง ฆาตกรไม่ใช่อ้ายรั่วอวี่ ถ้าอย่างนั้นจากภาพกล้องวงจรปิดจะเห็นว่า ตอนจางอวี่อันเอาน้ำไปเรียนคาบพลศึกษา ขวดน้ำนั้นยังเป็นน้ำธรรมดาอยู่”
“เพราะงั้นฆาตกรต้องใส่ยาพิษตอนคาบพลศึกษาเท่านั้น เราลองไล่ดูพฤติกรรมของจูเฟยเฟยกับซุนผิงระหว่างคาบกันได้”
“สองคนนั้นยังไม่กลับเลย” กวนจื่อผิงเหลือบมองเวลา “น่าจะกำลังกินข้าวกันอยู่ เดี๋ยวผมไปถาม”
ฉือซีกวานลุกขึ้น “ผมไปด้วย”
ทั้งสองออกไปข้างนอก สือหยวนถือรายงานชันสูตรศพแล้วถามซ่งเว่ยอัน “หัวหน้าหน่วยซ่ง หลักฐานที่พบจากตัวผู้เสียชีวิตกับในห้องส้วมมีแค่นี้เหรอ”
ซ่งเว่ยอันรับไปดู “ใช่ มีแค่นี้ มีอะไรเหรอ”
สือหยวนควบคุมคอมพิวเตอร์ เลื่อนภาพจากกล้องวงจรปิดไปยังช่วงท้าย ๆ
[“ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบใช้น้ำยาบ้วนปาก ไม่เป็นไร เธอกินลูกกวาดนุ่มกลิ่นเปปเปอร์มินต์อะไรนั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ สูบบุหรี่เสร็จกินสักสองเม็ด กลิ่นก็หายแล้ว”]
[“ฮึ ฉันรู้แล้วน่า”]
[เสียงคล้ายมีคนดึงลิ้นชัก]
พอเล่นจบ สือหยวนก็กดหยุดภาพ แล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หน้าจอแสดงภาพสินค้าลูกกวาดนุ่มของด็อกเตอร์หมู ในหนึ่งซองยาวมีลูกกวาดประมาณห้าหกเม็ด บนซองมีรูปหมูน้อยน่ารักอยู่