กลับมาถึงสถานีตำรวจ พวกเขาก็นำหลักฐานไปส่งที่แผนกนิติวิทยาศาสตร์ก่อน จากนั้นทั้งสามคนจึงไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่ไปถึงค่อนข้างช้า อาหารเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ทว่าหลิงอู๋โหยวไม่ใส่ใจเลยสักนิด
“ไม่เป็นไร อีกสองชั่วโมงก็ได้กินมื้อดึกแล้ว”
ซ่งเว่ยอัน: ……
สือหยวน: ……
กลับมาถึงห้องทำงาน หลิงอู๋โหยวอยากฟุบพักสักหน่อย สือหยวนหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากลิ้นชักของเขา วางลงบนโต๊ะเธอ “ให้คุณ”
หลิงอู๋โหยวเหลือบมอง แล้วก็ฟุบต่อโดยไม่ขยับ “อะไรเหรอ”
“ยาช่วยย่อยแก้แน่นท้อง” สือหยวนตอบ “ในเมื่อห้ามตัวเองไม่ให้กินเยอะไม่ได้ ก็ช่วยกระเพาะหน่อยแล้วกัน”
เธอกินจนแน่นท้องแทบทุกครั้งจริง ๆ บางทียังถึงกับอยากอาเจียน หลิงอู๋โหยวลังเลอยู่ครึ่งวินาที ก่อนค่อย ๆ ลากกล่องยามาหาตัวเอง แล้วเอ่ยทิ้งท้ายว่า “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร”
ต่อมาไม่นาน ผลตรวจไม้กอล์ฟก็ออกมา พบว่าไม้กอล์ฟมีเพียงอันเดียวที่ไม่พบลายนิ้วมือ แต่จากซอกบริเวณหัวไม้กอล์ฟอันนั้น สกัดน้ำออกมาได้ในปริมาณน้อยมาก เมื่อตรวจแล้วพบว่ามีคุณภาพน้ำตรงกับน้ำในสระว่ายน้ำ นอกจากนี้ยังพบปฏิกิริยาลูมินอลในซิลิโคนอ่อนสีดำบริเวณด้ามจับ ซึ่งสกัดไปตรวจดีเอ็นเอแล้ว
กวนจื่อผิงมองรายงานผลตรวจ “ไม้กอล์ฟอันนี้มีปัญหาแน่ อันอื่นยังมีลายนิ้วมือของลูกค้าติดอยู่บ้าง แต่อันนี้ไม่เพียงสะอาดเอี่ยม ยังมีเลือดติดอยู่ด้วย”
“ทำไมถึงมีปฏิกิริยาลูมินอลได้” ฉือซีกวานแปลกใจเล็กน้อย “ศพของเฉิงกุยไม่มีบาดแผลภายนอกเลยนี่… หรือว่าจะเป็นเลือดของคนร้าย”