หลิงอู๋โหยวมองศพของเธอจากระยะไม่กี่เมตร สีหน้าของคนตายบ่งบอกว่าหมดลมหายใจไปแล้วอย่างแน่นอน
ภายในบ้านไม่ได้สะอาดเรียบร้อยนัก แต่ก็ยังพอดูได้ เป็นสภาพบ้านของคนทั่วไปตามปกติ เดินเข้าไปอีกหน่อย ข้างเตียงมีแก้วแตกอยู่ใบหนึ่ง ดูจากชิ้นส่วนแล้วเป็นแก้วรุ่นเก่ามาก บนพื้นยังมีน้ำที่แห้งไม่หมดเหลืออยู่ ไม่มีใครเก็บกวาด
หมอนิติเวชจางเริ่มตรวจศพแล้ว บนร่างไม่มีบาดแผลภายนอก สีหน้าที่เขียวคล้ำก็เป็นลักษณะทั่วไปของศพ ใบหน้าของผู้ตายสงบนิ่ง ไม่ได้บิดเบี้ยวเจ็บปวดเหมือนคนที่เสียชีวิตกะทันหันจากอาการป่วย เมื่อพลิกร่างอย่างระมัดระวัง ก็เห็นว่ารอยจ้ำเลือดหลังตายใกล้เข้าสู่ระยะแพร่กระจายแล้ว
หมอนิติเวชจางเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนเบนสายตาไปเห็นขวดยาสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
“มียานอนหลับอยู่ขวดหนึ่ง” หมอนิติเวชจางพูดอย่างจนใจ “ศพไม่มีบาดแผลภายนอกหรือร่องรอยการตายที่ชัดเจน สอดคล้องกับการเสียชีวิตจากการกินยานอนหลับ ส่วนจะเป็นการฆ่าตัวตายหรือไม่ยังบอกไม่ได้ ต้องรอผลชันสูตรก่อนถึงจะทราบสาเหตุการตาย เวลาตายคาดว่าอยู่ในช่วง 8-10 ชั่วโมงก่อน หรือก็คือระหว่างห้าทุ่มเมื่อคืนจนถึงตีหนึ่ง”
หมอนิติเวชจางโบกมือเรียกผู้ช่วยคนเล็กที่อยู่ด้านหลัง “ที่เหลือฝากพวกคุณจัดการนะ ผมจะนำศพกลับไปก่อน”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า “ได้”
เขาหันไปถามลูกน้อง “เมื่อกี้พวกคุณบอกว่าไปถามเพื่อนบ้านข้าง ๆ แล้วรู้ว่าเมื่อคืนเยว่เฉิงไฉมาที่นี่ใช่ไหม?”