“ชิ รู้อย่างนี้ตอนนั้นก็ค้นให้ทั่วก่อนกลับแล้ว” กวนจื่อผิงจุ๊ปากอย่างหงุดหงิด “ทำไมถึงรีบร้อนกลับกันนักนะ?”
“ไม่เป็นไร” ซ่งเว่ยอันยิ้มให้เขา “งั้นพวกคุณไปอีกครั้งตอนนี้เลย”
สองแตงที่เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึง 20 นาที: …
“ฉันไปด้วยค่ะ หัวหน้าหน่วยซ่ง” หลิงอู๋โหยวยกมือ “ถ้าเป็นห้องน้ำหญิง ให้ฉันเข้าไปจะสะดวกกว่า”
ซ่งเว่ยอันคิดดูแล้วก็เห็นด้วย “ได้ งั้นพวกคุณสองคนพาน้องหลิงไปด้วย”
สือหยวนเองก็อยากไป แต่พวกเขามีกันสามคนแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องอยู่ทำงานในสำนักงาน ได้แต่มองแฟนสาวที่กำลังเก็บข้าวของด้วยความอาลัยอยู่บ้าง ทว่าอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ไม่สนใจเขาเลย สือหยวนจึงหดสายตากลับอย่างหงอยเหงา แล้วทำงานต่อ
บนรถ ทั้งสามคนคุยเล่นกัน บ้างก็พูดถึงคดี บ้างก็พูดเรื่องสัพเพเหระ
“โชคดีนะที่วันนี้ฝนไม่ตก ไม่อย่างนั้นคงน่ารำคาญกว่าเดิม…” กวนจื่อผิงที่นั่งเบาะหลังพูดอย่างเกียจคร้าน ประโยคก่อนยังบ่นเรื่องอากาศช่วงนี้อยู่เลย แต่ประโยคถัดมาก็เปลี่ยนเรื่องทันที “เออ ว่าแต่ ถ้าหลิวซู่ซ่อนกระเป๋าเดินทางไว้ แล้วค่อยกลับไปเก็บหลังจากกินข้าวเสร็จล่ะ?”
ฉือซีกวานกำลังขับรถ “งั้นก็ยุ่งยากแล้ว แต่เธอนั่งรถไฟใต้ดินกลับไป ฉันตรวจกล้องวงจรปิดในสถานีแล้ว เธอไม่ได้เอากระเป๋าไปด้วย ต่อให้หลังจากนั้นจะกลับมาเก็บกระเป๋า ก็ต้องเอาไปทิ้งก่อนขึ้นรถไฟใต้ดิน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราคงต้องขยายขอบเขตการค้นหา เฮ้อ”