ห้อง 2ห้องสี่ศูนย์สี่ ก็ไม่มีคนอยู่เช่นกัน
ห้อง 2304 มีคนอยู่ เป็นหญิงวัยราว 30 ปี ดูเหมือนจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทแห่งหนึ่ง มีกลิ่นอายของคนเก่งอยู่ไม่น้อย แถมยังพูดคุยด้วยง่าย ตอนแรกที่เปิดประตูเห็นพวกเขาก็ตกใจ แต่พอรู้จุดประสงค์ก็เชิญเข้าไปดูอย่างใจกว้าง
ห้องกว้างมาก เป็นผังห้องนอน 1 ห้องกับห้องรับแขก 3 ห้อง หน้าต่างที่ผู้ตายตกลงไปอยู่ตรงห้องรับแขก เป็นหน้าต่างบานสูงจรดพื้น แต่คุณสวี่ ผู้พักอาศัยในห้อง 2304 ปิดม่านไว้แล้ว
พอถามว่าทำไมถึงปิดม่าน...
“พวกคุณรู้เรื่องที่กำลังเป็นกระแสในอินเทอร์เน็ตช่วงนี้ไหมคะ เรื่องที่มีคนใช้โดรนสอดส่องความเป็นส่วนตัวของคนที่อยู่ชั้นสูง ๆ น่ะค่ะ” คุณสวี่กอดอก สีหน้าเคร่งขรึม “ตั้งแต่รู้เรื่องนี้ ฉันก็แทบไม่เปิดม่านเลย ไม่อยากให้ใครถ่ายภาพเรื่องส่วนตัวของฉันได้...ว่าแต่ตำรวจไม่จัดการเรื่องแบบนี้เหรอคะ?”
เธอถามหลิงอู๋โหยวเป็นหลัก หลิงอู๋โหยวจึงตอบว่า
“จัดการค่อนข้างยากค่ะ ถ้าโดรนบินเพื่อความบันเทิงก็ไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต เกณฑ์การใช้งานไม่สูง อีกอย่าง ต่อให้ผู้เสียหายถูกถ่ายภาพไว้ ก็ยากที่จะรู้ว่าโดรนลำนั้นเป็นของใคร โดยทั่วไปจึงหาตัวคนทำไม่ได้ นี่เป็นข้อแรกค่ะ”
“บนท้องฟ้าไม่มีกล้องวงจรปิด เราไม่รู้ด้วยว่าโดรนบินไปทางไหน การตามหาจึงยาก นี่เป็นข้อสอง คดีแอบถ่ายยังไม่เข้าข่ายคดีอาญา ส่วนใหญ่จึงทำได้แค่ให้สถานีตำรวจรับผิดชอบ ทั้งยังขาดทั้งกำลังคนและวิธีการทางเทคนิคที่จะหาตัวคนร้าย นี่เป็นข้อสามค่ะ” หลิงอู๋โหยวสรุป “เพราะงั้นปิดม่านไว้ดีกว่าค่ะ”