คิดเช่นนั้นแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองซูโหย่วโหย่วที่ยืนหงออยู่ด้านหลังอีกครั้ง
ช่างเถอะ จะเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย เธอแค่หัวเราะเยาะชะตากรรมของอีกฝ่ายก็พอ
แม้ห้องจะรกมาก แต่ที่ซ่อนของมีไม่กี่แห่ง หลิงอู๋โหยวเปิดลิ้นชักออก ก็เห็นกรมธรรม์ประกันวางเด่นอยู่ข้างใน เธอหยิบออกมาเปิดดู เป็นประกันอุบัติเหตุของเยว่เจี้ยนซือจริง ๆ “เจอแล้วค่ะ หัวหน้าหน่วยซ่ง”
ซ่งเว่ยอันเดินเข้ามาดู พลิกไปยังหน้าลงนามด้านหลัง เห็นลายเซ็นของเยว่เจี้ยนซืออยู่บนนั้น “ดี เก็บไว้ให้ดี”
สือหยวนหยิบบางอย่างออกมาจากตู้ข้างเตียง “ยังมีนี่อีก”
ทุกคนหันไปดู เป็นไฟแช็กจากโรงแรมสองอัน
หลิงอู๋โหยวหันไปมองซูโหย่วโหย่ว เห็นเธอขมวดคิ้วจ้องไฟแช็กสองอันนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
แต่เธอเดาว่าซูโหย่วโหย่วคงกำลังคิดว่าจะไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลดีไหม
หลังจากให้คุณหนูซูได้เห็นวิธีค้นบ้านแบบรื้อกระจุยกระจายแล้ว ทั้งสามคนก็เหนื่อยล้ากลับมานั่งดื่มน้ำที่ห้องรับแขก เพราะหลังจากรื้อค้นเสร็จ พวกเขายังต้องจัดบ้านให้กลับเข้าที่เหมือนเดิมให้เยว่เฉิงไฉอีก เสียเวลาไปมาก ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว
หลิงอู๋โหยวเอนหลังพิงโซฟา อยากเลิกงานจะแย่
ซูโหย่วโหย่วเห็นน้ำในแก้วของเธอหมดแล้ว ก็เดินไปเติมให้ด้วยความใส่ใจ ตอนที่เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกลาง หลิงอู๋โหยวก็ฉวยโทรศัพท์ของซูโหย่วมาสแกนใบหน้า ปลดล็อกเครื่องได้สำเร็จ