รู้สึกได้ว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ซูโหย่วโหย่วยกฝ่ามือขึ้นประคองแก้มทั้งสองข้าง “เรื่องส่วนตัวขนาดนี้ ฉันไม่เล่าก็ได้... เดี๋ยวก่อน พวกคุณถามเรื่องพวกนี้ฉันทำไมกัน? อ๊ะ จริงสิ ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าพวกคุณไปหาเฉิ่งไช่ทำไม...”
ซ่งเว่ยอันเห็นเธอสมองมีแต่เรื่องรักขนาดนี้ ก็กลัวจริง ๆ ว่าเธอจะช่วยปกปิดเรื่องให้คนผิด “เรื่องนี้... รอเราทำการเก็บปากคำเสร็จแล้วค่อยเล่าให้คุณฟังนะ”
ซูโหย่วโหย่วกลับคุยง่าย “ก็ได้ค่ะ”
“เช้าวันที่ 2 ตั้งแต่หกโมงถึงแปดโมง คุณกับเยว่เฉิงไฉอยู่ที่ไหน?”
“วันที่ 2 เหรอ?” ซูโหย่วโหย่วขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช้าวันนั้นฉันนอนอยู่ในห้อง เฉิ่งไช่ออกไปเที่ยวกับเพื่อน เพราะกลับดึกมากแถมยังดื่มเหล้าด้วย ก็เลยพักค้างที่บ้านเพื่อนไปก่อน ประมาณเที่ยงวันรุ่งขึ้นถึงกลับมา”
ซ่งเว่ยอันถาม “คุณมีช่องทางติดต่อเพื่อนคนนั้นไหม?”
“ไม่มีค่ะ...” ซูโหย่วโหย่วเกาแก้ม “เฉิ่งไช่ไม่ค่อยชอบให้ฉันเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา”
ต้องไปตามหาคนอีกแล้ว
ซ่งเว่ยอันถามต่อ “ดี แล้วเยว่เฉิงไฉเคยพูดเรื่องครอบครัวให้คุณฟังบ้างไหม?”
“ไม่ค่อยพูดค่ะ ฉันรู้แค่ว่าที่บ้านมีพ่อกับแม่ ก่อนหน้านี้ฉันเคยพูดเรื่องอยากไปพบพ่อแม่เขา แต่เขาไม่ยอม บอกว่าเร็วเกินไป” พอพูดถึงตรงนี้ ซูโหย่วโหย่วก็เผยสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเหมาะเจาะ “ลองคิดดูแล้ว ก็เพิ่งคบกันได้ครึ่งปีเองจริง ๆ...”
“คุณอายุเท่าไรกันเอง จะรีบร้อนไปทำไม” ซ่งเว่ยอันมองเธอแล้วปวดหัวขึ้นทุกที
สีหน้าของซูโหย่วโหย่วยิ่งหม่นหมองลง “ที่จริงฉันอยากแต่งงานมีลูกแล้วใช้ชีวิตมั่นคงเร็ว ๆ ค่ะ อยู่คนเดียว... เหงาเกินไป”
“แล้วพ่อแม่คุณล่ะ?” ซ่งเว่ยอันถาม “ฐานะทางการเงินของคุณตอนนี้ พาพวกท่านมาอยู่ที่ไห่โจวด้วยกันได้สบาย ๆ เลยนะ”