ถึงจะอ่านคำถามไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร สือหยวนอธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆ เธอก็เข้าใจแล้ว สิ่งสำคัญคือค่าความเข้ากันได้บรรทัดสุดท้าย ในรายงานฉบับนี้สูงถึงกว่า 99% นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าเป็นเส้นผมของเธอ
“ถ้าอย่างนั้น” สือหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอก “ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไมเส้นผมของคุณถึงไปอยู่ในที่เกิดเหตุ?”
ซูโหย่วโหย่วยังไม่ทันตอบ ฉือซีกวานที่อยู่ข้าง ๆ ก็เสริมว่า “ถ้าตอบไม่ได้ เรื่องนี้ก็แทบจะถือเป็นหลักฐานชี้ขาดว่าคุณฆ่าพานฟางแล้วนะ”
“ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ!” ซูโหย่วโหย่วโต้กลับแทบจะทันที “ฉะ...ฉันมีหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุไม่ใช่เหรอ? ฉันบอกพวกคุณไปแล้วว่าตอนนั้นฉันอยู่โรงพยาบาล”
“เรื่องนี้น่ะ...” สือหยวนยิ้มให้เธอบาง ๆ “หลักฐานว่าคุณอยู่โรงพยาบาลถูกพวกเราตำรวจหักล้างไปแล้ว”
ซูโหย่วโหย่ว: “หา?”
สือหยวนเอ่ยอย่างช้า ๆ “พานฟางเสียชีวิตจากการกินยานอนหลับจำนวนมาก ตอนตายเธอสงบมาก บนร่างกายก็ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือบาดแผลใด ๆ นิติเวชจึงประเมินเบื้องต้นว่าเธอกินยาโดยไม่ได้ถูกบังคับ”
ซูโหย่วโหย่ว: “ถ้าอย่างนั้น...”
สือหยวนกล่าวว่า “เพราะฉะนั้น ตำรวจจึงสันนิษฐานว่าคุณไปหาพานฟางก่อนเยว่เฉิงไฉ ใช้ความลับของเขาข่มขู่ให้พานฟางฆ่าตัวตาย พานฟางรักลูกยิ่งชีพ อีกทั้งตัวเองก็แก่ชราและร่างกายทรุดโทรมแล้ว เพื่ออนาคตอันสดใสของเยว่เฉิงไฉ เธอจึงจำใจยอมทำตามที่คุณเรียกร้อง”
“คุณให้พานฟางฆ่าตัวตายหลังจากเยว่เฉิงไฉออกไปแล้ว ส่วนตัวเองก็ออกเดินทางกลับโรงพยาบาลก่อนเพื่อสร้างหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุ เพื่อไม่ให้กล้องวงจรปิดในหมู่บ้านเฟิงเฉิงจับไทม์ไลน์ของคุณได้ คุณออกไปตอนหกโมงเย็น แล้วกลับมาตอนเลยเที่ยงคืนไปแล้ว...คุณซู ขาไม่ค่อยสะดวก ถ้าออกไปข้างนอกคนเดียวคงไม่ง่ายนักใช่ไหม?”