เงิน 500,000 หยวนแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
จี้เปิ่นพั่งลองคำนวณดู จากเงินเดือนตอนนี้ที่ได้เดือนละ 4,700 หยวน หากไม่กินไม่นอนก็ต้องทำงานเกือบ 9 ปีถึงจะหาเงิน 500,000 หยวนมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาจะไม่กินไม่นอนได้อย่างไร... คิด ๆ ดูแล้วทั้งชีวิตครึ่งหนึ่งก็คงยังใช้หนี้ไม่หมด สู้โดนกักตัว 10 วันยังจะดีกว่า
นังผู้หญิงชั่วนี่จงใจชัด ๆ ตั้งใจแน่วแน่จะทำให้เขาตกงาน แถมยังต้องติดคุก...
บ้าเอ๊ย ทำไมต้องเป็นเขาด้วย? ทั้งที่เขาไม่ได้ผิด...
ในเมื่อเธอไม่ปรานีเขา ก็อย่าหาว่าเขาไม่ไว้หน้า!
“ได้ กักตัวก็กักตัว” สีหน้าของจี้เปิ่นพั่งในตอนนี้กลับดูไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย “คดีของเธอจัดการเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาผมบ้างใช่ไหม? เรื่องที่ผมแจ้งความว่าเธอแอบถ่ายยังไม่จบเลย!”
“เรื่องอะไรยังไม่จบ?” ปลายนิ้วของเจ้าหน้าที่จางเคาะหน้าจอโทรศัพท์ของเจิงเหวินเหวินที่วางอยู่ตรงหน้า “ผมบอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่พบรูปของคุณในโทรศัพท์ของคุณเจิง เว้นแต่คุณจะหาหลักฐานที่เธอแอบถ่ายคุณมาได้เอง ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับคุณใส่ร้ายเธอ ซึ่งผิดกฎหมายเหมือนกัน!”
“ผมไม่ได้ใส่ร้ายเธอ!” จี้เปิ่นพั่งร้อนใจจนเหงื่อแตก ทั้งที่อากาศหนาวจัด “เธอแอบถ่ายผมจริง ๆ!”
เจ้าหน้าที่จางรู้สึกว่าคุยกับเขาเหนื่อยเหลือเกิน “เออ ๆ คุณคิดว่ามีก็มีแล้วกัน แต่ตำรวจอย่างเราดูแค่หลักฐาน เข้าใจไหม?”